Dow Corning Tennis Classic

Een boeiende en drukke week was het, de eerste week van februari. Er was dat jaarlijks terugkerend $75.000 tennistornooi voor vrouwelijke proftennissers. Grote madammen als Justine Henin, Anna Kournikova, Venus Williams ...speelden hier als jong talent. Het is een evenement waaraan heel veel vrijwilligers meewerken. Zo ook werd de week voordien een oproep gedaan naar gezinnen om speelsters te huisvesten tijdens hun verblijf. De kinderen hoefden bij mama en papa niet lang aan te dringen en zo kwam het dat we vanaf zaterdagnamiddag iemand meer in huis hadden, nl. Veronika C., een Tsjechische speelster, ong. 240ste gerangschikt.

Het klikte van bij het begin. Het werd een fantastische ervaring voor heel het gezin, we beleefden het tennistornooi van heel nabij. We gingen naar enkele matchen kijken, deden mee met een aantal nevenactiviteiten.

's Morgens ontbeten we samen. Veronika was blij nog eens een Europees ontbijt te krijgen, ze was immers al sedert 28 december in de States, waar ze tornooien had gespeeld in Hawaii, Florida, California,... Na het ontbijt bracht ik de kinderen weg naar school en Veronika naar het tenniscentrum, waar ze trainde tot rond 17h. Dan een gezonde huisbereide maaltijd en, na de kinderen in bed gestopt te hebben, een gezellig avondje onder vrouwen (meestal toch, Eric was die week niet vaak vroeg thuis), dus dat betekende samen lekker een filmpje kijken of wat kletsen.

Veronika moest geen kwalificaties spelen, haar eerste enkel-match was woensdagvoormiddag. De kinderen naar school, geen Franse les te geven op woensdag, dus ik kon gaan supporteren,...Man, heb ik stress gehad...Het was superspannend: na meer dan 2 uur spelen en 3 sets verloor Veronika... Er was ontgoocheling, maar ook de opluchting dat ze eindelijk naar huis kon, na al die tornooien en na meer dan een maand van huis. Dus werd er heel snel gebeld naar een agent in Tsjechie om tickets te zoeken om zo snel mogelijk thuis te geraken. Er was nog plaats op een vlucht op donderdagochtend, maar die werd later op de dag afgelast omwille van de enorme hoeveelheid sneeuw die die woesdag gevallen is. Zo kwam het dat Veronika nog een dag extra is kunnen blijven. We hebben samen geshopt. De kinderen hadden een 'sneeuwdag', de vijfde ondertussen. 's Namiddags zijn we gaan wandelen, Stefanieke en buurjongetje Alex op de slee en gewoon genieten van het winterlandschap en de bergen sneeuw...

Op vrijdagochtend vroeg opgestaan, ontbijt klaargemaakt, samen ontbeten en dan afscheid genomen. Het was een superdrukke, maar mega-interessante en gezellige week. Hopelijk tot volgend jaar, Veronika!

Skipret

Adams School organiseerde vorige week een skidag, een uitgelezen gelegenheid om met de kinderen de witte pret op te zoeken. Stefanieke moest naar school en mama moest ook frans geven aan de kleuters, dus papa trok er met de twee oudsten vanonder. De dag ging door in Caberfae Peaks, een skioord ten noorden van Cadillac, ongeveer 1 uur 45’ rijden. Bij aankomst werden we nog maar eens met de strenge winter in Michigan geconfronteerd, het was -2 graden F, oftewel -19 Celsius...gelukkig waren we gewapend met lange onderbroeken (inderdaad een echte must hier), mutsen, sjalen en handschoenen.

Het werd een erg leuke dag. Na een uurtje oefenen op de „bunny slope“, een erg vlakke helling om de techniek onder de knie te krijgen, werd al snel duidelijk dat Nathalie en Evelien „naturals“ zijn. We trokken meteen naar de echte skilift en meteen daarna ook naar de tweede lift naar de top van de berg en al snel kon papa de meisjes niet meer volgen.... Nathalieke kwam met de uitspraak van de dag op de proppen: „Papa, er is maar één manier om te skiën: volle „sjees“. Het was ook een toffe piste met meer mogelijkheden dan we verwacht hadden. Duidelijk niet van hetzelfde kaliber als in de Alpen, maar toch echt skiën.

Na een hapje eten in de skilodge spendeerden we nog een drietal uurtjes op de piste en daarna terug naar huis, moe en voldaan (en papa met de wetenschap dat zijn lichaam spieren heeft die hij nog niet kende)!
Ondertussen is het ook in Midland weer beginnen sneeuwen, al de 6de of 7de keer dit jaar dat het meer dan 5cm sneeuwt, er ligt momenteel dan ook weer op zijn minst een 20-tal cm. De temperaturen zijn momenteel te doen (ongeveer -5 C overdag), na een weekje rond de -10 à -15 C.

Zieken

Diezelfde nacht, na onze thuiskomst, kreeg Stefanie koorts. Het zou meer dan een week duren eer ze haar 'virus', waarschijnlijk een cadeautje van op het viegtuig - het was dan ook zo warm op onze terugvlucht - zou overwonnen hebben. Toen Stefanie er dan eindelijk bovenop was, werd Nathalie ziek. Na 3 dagen recuperatie, waarvan 2 dagen in het weekend, dus maar 1 lesdag gemist, kon ook zij weer naar school.
Met alle zieken de deur uit, kon mama starten met Franse les in Montessori. Dinsdag en donderdag, Frans aan 3 groepen kinderen. Elk 'lesuurtje' duurt 20', langer kun je de aandacht van zulke kleine kinderen niet bijhouden, dan moet je in die 20' nog zorgen voor voldoende afwisseling, ik voorzie 3 tot 4 activiteiten voor elke 20'. Het is echt leuk.

Kerst in Belgie

Eindelijk was het zover. 21 december, vroege namiddag. Fay brengt ons weg naar de luchthaven van Midland, waar we een eerste vlucht nemen naar Detroit. Daar wordt het een paar uur wachten voor de vlucht naar Amsterdam. Het wachten wordt ingevuld met een chocomelk, frisdrank of koffie en een 'chocolate chips cookie'. Dan het vliegtuig op naar Amsterdam, een vlucht van ongeveer 8h voor de boeg. We zitten op de laatste rij, de kinderen zijn opgezet met de individuele TV-tjes en kijken naar een kinderfilm. Eerst lukt het niet om de kinderen in slaap te krijgen, maar na een paar uur is Stefanieke de eerste die toch naar dromenland vertrokken is, nadat ze zich heeft uitgestrekt op de ...vloer, terwijl Nathalie neerligt over 2 zetels. Evelien en ik proberen al zittend te slapen. Na een paar uurtjes slaap of, in mijn geval, een beetje gesoes, landen we in Amsterdam. De kinderen beginnen de procedures in de luchthaven te kennen en Stefanie begint spontaan haar schoenen uit te trekken bij de controle, iets wat in de US standaard is, maar nog niet in Europa. 'Je mag je schoenen aanhouden...', maar ze wil per se haar schoenen uitdoen, dus daar gaat ze, op kousevoeten dan maar, door de scan.

Door smog in Amsterdam is onze laatste vlucht, die naar Brussel, geannuleerd. Het is een grote chaos in Amsterdam, vermits heel wat vluchten zijn afgelast. Geen kans om aan onze bagage te geraken.In transfer zijn er 200 wachtenden voor ons. We beslissen zonder bagage te vertrekken, ons vluchtticket kunnen we inruilen voor een treinticket. Ook daar aanschuiven voor meer dan een half uur, dan lopen naar het perron om onze trein nog te hebben. Weer een paar uur later eindelijk in Brussel. Vermits onze bagage nog in Amsterdam was, is Eric in de namiddag nog eens teruggekeerd naar Zaventem om onze bagage op te vragen. Die is dan een paar dagen later naar Brakel gebracht. En zo blijft reizen toch altijd een beetje avontuur.

Onze 10 dagen in Belgie hadden we goed voorbereid. Afspraken en bezoeken op voorhand vastgelegd, waardoor het, ondanks het korte verblijf, niet hectisch was, we iedereen die we gepland hadden te zien, ook gezien hebben. De kinderen hadden ook met hun vrienden en vriendinnen op voorhand afgesproken, zodat ze heel wat vrienden, soms meer dan 1 keer, hebben kunnen zien. het was een heel gezellige kersttijd, met lekker eten en 'goeie companie'. Toen we op 31 december terug het viegtuig opstapten, bleef er bij ons een gelukkig, voldaan gevoel over. Het was goed geweest, we kunnen er weer voor effe tegen. Bovendien hadden we nog 2 nachten geboekt in Chicago, waardoor we van de laatste dagen vakantie konden genieten met ons gezinnetje: nieuwjaar en mijn verjaardag in Chicago, een mens kan slechter treffen...

De terugweg op 2 januari met de huurauto verliep dan weer niet zo vlot. Halverwege kwamen we in een serieuze sneeuwstorm terecht, waardoor we amper vooruit geraakten. Tegen 21 h toch thuis geraakt, de kinderen in bed gestopt, want die moesten 's anderendaags naar school....!

Brrrrr...

Het is nu definitief, de winter is gearriveerd en het ziet er naar uit dat we voor 4 à 5 maanden vertrokken zijn! Het sneeuwde voor het eerst op 1 december en sindsdien ziet het wit. Het heeft daarna nog een paar keer gesneeuwd, afgewisseld met aanvriezende regen en tussenin mooi weer. Er ligt momenteel een laag van ongeveer 15 à 20 cm. Het is ook koud maar nog niet overdreven, de dagmaxima schommelen tussen 0 en -5, 's ochtends kan het wel wat kouder zijn, maar -10 was voorlopig de limiet.

De kindjes vinden het superleuk en hebben al een flinke dosis sneeuwpret achter de rug. We zijn al twee keer naar een sleeheuvel in de beurt geweest waar ze gekleed in skibroek, snowboots, muts en handschoenen naar hartelust en met vervaarlijke snelheid naar beneden kunnen suizen. Terluiks doet papa natuurlijk ook mee. Onze tuin is versierd met een hele familie sneeuwmannen, - vrouwen en -dieren!

Het is hier al volop kerstsfeer, bij iedereen staat de boom, veelal een kunstexemplaar, al in vol ornaat en de meeste gevels zijn getooid in kerstverlichting. Op zijn amerikaans wil dat zeggen veel licht en veel kleuren, weinig smaak en geen finesse! Ook in kerstversiering moet alles groot zijn, onze buurvrouw Holly is erin geslaagd een exemplaar van 6 meter hoog in haar hal binnen te krijgen met kerstballen zo groot als een volleybal!

We hadden vorig weekend het kerstfeestje van de buurt en dat was leuk . Alle kinderen met babysit in één huis voor een grote pizzaparty en de volwassenen voor het voor- en hoofdgerecht naar één huis en voor het dessert naar een ander. Zo leerden we beter het bont allegaartje kennen in onze directe buurt. Dan en Faye die we al goed kennen zijn britten die ook al 10 jaar in Belgie gewoond hebben, de amerikanen naast ons zijn net terugkomen van een 3-jarig verblijf in Hawai en dan zijn er nog brazilianen die al voor hun "zevende winter" in Midland zijn.

De kindjes beginnen uit te kijken naar de kerstvakantie en het bezoek aan grootouders, vrienden en vriendinnetjes. Papa vertrek nu zondag al voor een hectische week met veel klantbezoeken in Belgie en Duitsland, de rest van de familie op vrijdag de 21ste...een hele opdracht, gepakt en gezakt met drie kinderen van Midland naar Detroit, naar Amsterdam, naar Brussel...

Chicago (vrijdag 23 en zaterdag 24 nov)

Vandaag opgestaan onder een stralend blauwe lucht en aangenamere temperaturen, nog steeds beneden het vriespunt, maar minder wind, dus het voelt aangenamer aan. Ons eerste bezoek van de dag was aan de Hancock Tower, een 1000 ft (3oom) hoog gebouw, gebouwd in 1968, waar we de lift namen naar de hoogste, 94ste, verdieping voor prachtige uitzichten over de stad en haar omgeving. Nadien zijn we downtown getrokken voor een bezoek aan het Chicago Cultural Center en eerst aan de kerstmarkt, Evelien en Nathalie wilden bij de kerstman op bezoek, tijdens zijn 'bezoekuren' op de kertmarkt. Er was een wachtrij en Stefanie had kou, daarom ben ik samen met haar wat vroeger naar het nabijgelegen Chicago Cultural Center getrokken. Dit is gelegen in een prachtig neo-classicistisch (Beaux-arts) gebouw uit 1893. Er is een mooie concertzaal, de Preston Bradley Hall,waar regelmatig gratis middagconcerten zijn, spijtig genoeg was deze van deze vrijdagmiddag afgelast omwille van budgetredenen. Dan maar het indrukwekkende gebouw verkend, dat tevens dient als rustplaats voor toeristen en 'natives', die er met een boek en een kop koffie komen verpozen of zich even komen verwarmen. Griekse zuilen, veel witte marmer, en 2 spectaculaire glaskoepels, 1 ervan is 11.5m hoog en is de grootste Tiffany glaskoepel ter wereld (waarde geschat op 35 miljoen $). Onderweg naar het Cultural Center had Eric croissants en chocoladekoeken gekocht, die we met veel smaak hebben opgegeten. Het was geleden van de zomer dat ik er nog gegeten had, niet dat je in Midland geen croissants kunt kopen, maar lekker zijn ze niet. Deze waren echt zoals ze moeten zijn, vers en lichtjes knapperig, zalig!!! Dit adresje (Argo Tea, 16 W Randolph Street; je kan er ook ter plaatse je koffie of thee drinken met bijhorende croissant of ander kleinood/ er zijn nog een paar Argo Teas in Chicago op andere adressen) is bij deze genoteerd voor volgende bezoeken aan Chicago.

Na lunch ging het richting Field Museum, waar we een tentoonstelling bezochten over het leven van insecten, dan bezochten we een deel van de permanente collectie van het muzeum, namelijk de collectie over het oude Egypte (sarcofagen, mummies,...), en natuurlijk de tentoonstelling over de evolutieleer, met verschillende dynosaurusskeletten en skeletten van andere voorhistorische schepselen. De biologische en antropologische collectie van het muzeum is echt indrukwekkend, duidelijk internationaal topniveau! Een echte aanrader! Niet alleen topcollecties, maar ook duidelijk, overzichtelijk en toegankelijk, ook voor kinderen, gepresenteerd.

's Avonds vonden we toch de tijd gekomen om eens goed uit te eten. Ons plan was om naar een goede Italiaan te gaan, we hadden Giordano's gekozen, de uitvinder van de Chicago deep pan pizza. Toen we daar aankwamen, bleek er een wachttijd van 2 uur (jawel!) te zijn. Dan maar weer verder, de Italiaan aan de overkant van de straat had ook een wachtrij, uiteindelijk toch onze kans gewaagd bij een derde pizzeria, waar de wachttijd 3 kwartier zou zijn. Wachten betekende buiten (!) in de rij gaan staan, bij min 5 en met honger is dat niet leuk! Uiteindelijk toch binnengreaakt en na nog een half uur wachten bleek de pizza gelukkig erg lekker.

Zaterdagochtend was onze laatste ochtend, tijd voor -na enig aandringen van mijnentwege- het betere shoppen. Met de historisch lage dollarkoers valt winkelen in het dure Chicago, voor ons, Europeanen, al bij al mee. Er waren zelfs al veel 'sales' , koopjes. In Amerika is er geen strikte reglementering omtrent koopjesperiodes, met als gevolg dat er het hele jaar door wel ergens koopjes zijn.

De meisjes wilden nog eens een kijkje nemen in de 'American girl'-shop, nadien ging het naar de winkel van 'Polo Ralph Lauren' in een stijlvol historisch pand van 3 verdiepingen, met prachtig houtsnijwerk. Ongeveer heel de collectie hing er, van kinderkleding en binnenhuisdecoratie, tot dames- en herenkledij. Hier deden de prijzen wel Europeser aan, dus het bleef bij kijken en bewonderen.

Na nog een paar winkels en een aantal kerstcadeautjes rijker, was het middag en belandden we alweer bij een Italiaan. Deze keer een rustige atmosfeer, niet veel volk, de kans om te relaxen en te genieten van de erg lekkere pasta en een niet te versmaden wijntje. Eindelijk nog eens tafelen zoals het hoort, op het gemak, zonder dat na je tweede hap de rekening al voor je neus wordt gelegd! Met andere woorden, het heeft deugd gedaan!
Zo kwam het dat we, enkele uren later, met een voldaan gevoel, terugreden naar de boerebuiten van Midland, Michigan (dat voelt alleszins zo aan, als je van Chicago terugkeert). We kunnen er weer voor efkes tegen!

Chicago (woensdag 21 en donderdag 22 nov)

Terwijl in Belgie de herfstvakantie al achter de rug is, hebben onze kinderen iets langer moeten wachten op hun eerste korte vakantie. Maar nu, met Thanksgiving, was het zover. Drie daagjes verlof in het vooruitzicht, van woensdag tot vrijdag, vonden we net genoeg om eens op verkenning te gaan in Chicago. Geladen met warme wollen truien, mutsen, sjaals en handschoenen trokken we naar de 'Windy city', waar we na een kleine 6 uur rijden aankwamen. De eerste verkennende wandeling bevestigde ons dat het er berekoud was, een gure wind die nog een 2-tal dagen zou aanhouden. Vermits we niet ver van de 'Magnificent Mile' gelogeerd waren, HET shoppingkwartier, met de beroemde Michigan Avenue, zijn we vooral een shoppingcenter op deze Avenue binnengestapt, al volledig in kerstsfeer, met verlichte kerstboom en een prachtig wintertafereel, een besneeuwd miniatuurbergdorp met bijhorende bergen, rijdende treinen en verlichte huisjes, in de inkomhal. Verder ook binnengewaaid bij 'American Girl', een 3 verdiepingen hoge winkel voor meisjes, waar poppen verkocht worden, gepresenteerd als in een muzeum. Je kan poppen uitkiezen volgens het jaartal waarin de pop 'geboren' is, bijvoorbeeld een pop uit 1974, een zelfbewuste jongedame, met bijhorende seventies-outfit. Elke pop heeft een garderobe en accessoires, een bijhorend boekje over het karakter van de pop. Je ziet er meisjes in dezelfde outfit als hun pop, die samen met hun pop op de foto gaan. Op de derde verdieping is een kapperszaak, waar je voor 20 dollar je POP kan laten coifferen, eventueel een stukje eraf, het haar weer goed uitborstelen, nieuwe vlechtjes erin, en de pop zelf krijgt ook een wasbeurt. Kinderen komen er soms toe met de pop van hun ma, die dan nieuw leven wordt ingeblazen. Rond 17h terug naar het hotel gekeerd en daar gegeten.

De volgende ochtend, Thanksgiving, iedereen een laagje meer aangetrokken, zijn we te voet vertrokken richting 'Shedd Aquarium', een wandeling van toch een 5-tal km, langs de Michigan Avenue, een klein stukje meegepikt van een 'Thanksgiving'-parade, en dan door het Millennium Park (foto links boven) en het Grant Park. Het aquarium ligt vlak aan Lake Michigan. Op deze feestdag was het rustig in het Shedd Aquarium, dus dat was mooi meegenomen. Het is echt prachtig, voor mij sprongen vooral de grote aquaria met enerzijds 'Caribbean Reef' en anderzijds 'Wild Reef' eruit. Een ware kleurenpracht en wat een varieteit!! Verder zijn er 'oceanaria', met een kleine soort walvissen (Beluga) en dolfijnen, te bekijken vanop grondniveau en min 1. Er is ook een show met dolfijnen in het oceanarium, met Lake Michigan op de achtergrond, heel indrukwekkend. Na het Shedd-aquarium door downtown gewandeld, waar net een Duitse kerstmarkt geopend was. Tegen 18h terug naar het hotel voor het avondmaal en een warm bedje.