Belgische meisjes haalden goud en brons

Het is alweer maandagochtend. Radio Donna weerklinkt via de extra luidsprekers die ik onlangs aan mijn pc-tje bevestigde. Prima kwaliteit trouwens, en dit voor zo een 45 $. Ik beluister momenteel via 'net gemist' het maandagochtendprogramma van Donna, kwestie van op de hoogte te blijven van wat reilt en zeilt in ons vaderlandje.
Voor de kinderen was het een superweekend! Zaterdag verliep zoals andere zaterdagen, dus eerst naar de vioolles en notenleer. In de namiddag paardrijden voor Evelien en Nathalie.

Zondag was er een tennistornooi georganiseerd door hun tennislerares. Er waren een 40-tal kinderen ingeschreven. Er werd gespeeld tot 10 punten, dus korte matchkes. Nathalie speelde er 5 en ze won ze allemaal. Evelien speelde er 4 en won ze ook allemaal. Slechts 1 ervan was echt spannend, die eindigde met 11-9, en daar heeft ze echt voor moeten vechten, heel mooi om te zien. Toen was het punten tellen, want er werd ook rekening gehouden met het aantal punten verschil waarmee de wedstrijden gewonnen waren. Zo eindigde Nathalie op de derde plaats bij de 'tot 8-jarigen' en Evelien kaapte de eerste prijs weg bij de 'tot 10-jarigen'. Ze waren beide in de wolken en werden door ons op een welverdiend ijsje getracteerd.
Eigenlijk is het ongelooflijk over welke fantastische tennisinfrastructuur we hier op wandelafstand beschikken. De kinderen hadden 1 van de 3 vleugels met 6 terreinen ter beschikking voor het tornooi. Bovendien zijn er ook 18 buitenterreinen, die gaan weer open vanaf april. Als je lid bent van de tennisclub, kun je zonder reservatie op gelijk welk moment op de buitenterreinen gaan spelen. Ik kijk er al naar uit om weer buiten te kunnen spelen.

Dit alles doet me terugdenken aan mijn jeugd, ik had het geluk om tussen mijn 13 en 17 elk jaar een tenniskamp te doen, en tussendoor speelde ik af en toe op 1 van de 2 tennisterreinen die onze lokale tennisclub rijk was: buitenterreinen waren het, binnenterreinen waren er niet ... Geef toe, wat is er zaliger dan als tiener op een mooie zomerdag je tennisracket over je schouder te gooien, op je fiets te springen en samen met een vriend of vriendin een partijtje te gaan tennissen...?

Dooi

Haast niet te geloven, maar deze week is het beginnen opwarmen, tot warempel 3 graden overdag en op het einde van de week wordt het zelfs 8 graden. ‘s Nachts is het nog steeds -5 tot -8 graden, maar desondanks zien we voor het eerst sinds 1 Dec (>100 dagen!) weer de kleur van .gras doorheen de witte plekken verschijnen, en de kinderen speelden vorig weekend, bij zonneschijn en -3 graden, buiten alsof het midden in de zomer was. Hallelujah!

De winter begint inderdaad lang te duren nu en we hebben er genoeg van. We zijn volop uitstappen aan het plannen en hebben op het einde van de goeie week een lang weekend, van witte donderdag tot en met paaszondag. Een ideale gelegenheid om misschien enkele dagen iets meer zuidwaarts te trekken, bv. naar Cincinnati (4 uur rijden) of naar Louisville (6 uur rijden). Als het echt goed weer is trekken we misschien wel noordwaarts naar de Niagarawatervallen en Toronto, maar misschien is dat toch eerder voor de meimaand.

Deze week was Stefanieke “restaurant” aan het spelen met het buurjongetje Alex en het viel ons op dat haar Engels nu bijna even goed is als haar Nederlands, ze babbelde er lustig op los en is zowel qua grammatica als qua woordenschat mee met haar Engelstalige leeftijdsgenootjes! Wat leren kinderen toch snel… en wat leren wij in vergelijking toch traag!

Gisteren mochten we ook ervaren dat onze kinderen de Amerikaanse spirit te pakken hebben, ze slaagden erin om mama doen pannekoeken te bakken, met zeer geringe hulp van hunnentwegen, waarna ze die gingen verkopen aan te buren, waarbij de helft voor een goed doel was (na aandringen van mama en papa) en de helft voor eigen spaarpot…ze verzamelden meer dan $20…
En nu op naar een schitterende lente en zomer!

Suzuki-concert

Op 10 februari kregen onze kinderen nog eens de gelegenheid om podiumervaring op te doen. Hun lerares viool had een zondagnamiddagconcert op poten gezet. Het Suzuki-orkest, dit zijn eerder tieners, en de jongere Suzuki-muzikantjes, waaronder onze kinderen, traden op, samen met het 'Chapel Lane Presbyterian Choir'. Nu kon dat koor wel wat versterking gebruiken, vermits ze het Te Deum van Haydn wilden brengen, en een deel van de koorleden hadden afgehaakt, afgeschrikt door de moeilijkheidsgraad en door... het Latijn. Zo kwam het dus dat mama Isabel een aantal donderdagen op rij mee is gaan oefenen om het werk mee gestalte te geven. Het was tof, we hebben alles samen maar een 4-tal keer geoefend, de rest was zelfstudie thuis, met cd en mijn piano. Ik had het Te Deum nog niet gezongen, dus het was een leuke uitdaging. Ik heb er echt van genoten. Bovendien heeft mijn stem nog eens een goeie training gehad, want het is toch een niet te onderschatten stuk, met een paar vermoeiende passages.

Over naar het concert zelf. Op het programma stond:

2 hymnen, gebracht door de jonge Suzuki-muzikanten,het Suzuki-orkest en het koor

Foote, Irish Folk Song

Vivaldi, Concerto for Two Violins, gebracht door 2 solisten

Dello Joio, Air

Haydn, Te Deum

Het concert is bijzonder goed verlopen, het was een feest voor muzikanten en toehoorders, iedereen was super enthoesiast. Weer een toffe ervaring die ze ons niet meer afpakken.

Dow Corning Tennis Classic

Een boeiende en drukke week was het, de eerste week van februari. Er was dat jaarlijks terugkerend $75.000 tennistornooi voor vrouwelijke proftennissers. Grote madammen als Justine Henin, Anna Kournikova, Venus Williams ...speelden hier als jong talent. Het is een evenement waaraan heel veel vrijwilligers meewerken. Zo ook werd de week voordien een oproep gedaan naar gezinnen om speelsters te huisvesten tijdens hun verblijf. De kinderen hoefden bij mama en papa niet lang aan te dringen en zo kwam het dat we vanaf zaterdagnamiddag iemand meer in huis hadden, nl. Veronika C., een Tsjechische speelster, ong. 240ste gerangschikt.

Het klikte van bij het begin. Het werd een fantastische ervaring voor heel het gezin, we beleefden het tennistornooi van heel nabij. We gingen naar enkele matchen kijken, deden mee met een aantal nevenactiviteiten.

's Morgens ontbeten we samen. Veronika was blij nog eens een Europees ontbijt te krijgen, ze was immers al sedert 28 december in de States, waar ze tornooien had gespeeld in Hawaii, Florida, California,... Na het ontbijt bracht ik de kinderen weg naar school en Veronika naar het tenniscentrum, waar ze trainde tot rond 17h. Dan een gezonde huisbereide maaltijd en, na de kinderen in bed gestopt te hebben, een gezellig avondje onder vrouwen (meestal toch, Eric was die week niet vaak vroeg thuis), dus dat betekende samen lekker een filmpje kijken of wat kletsen.

Veronika moest geen kwalificaties spelen, haar eerste enkel-match was woensdagvoormiddag. De kinderen naar school, geen Franse les te geven op woensdag, dus ik kon gaan supporteren,...Man, heb ik stress gehad...Het was superspannend: na meer dan 2 uur spelen en 3 sets verloor Veronika... Er was ontgoocheling, maar ook de opluchting dat ze eindelijk naar huis kon, na al die tornooien en na meer dan een maand van huis. Dus werd er heel snel gebeld naar een agent in Tsjechie om tickets te zoeken om zo snel mogelijk thuis te geraken. Er was nog plaats op een vlucht op donderdagochtend, maar die werd later op de dag afgelast omwille van de enorme hoeveelheid sneeuw die die woesdag gevallen is. Zo kwam het dat Veronika nog een dag extra is kunnen blijven. We hebben samen geshopt. De kinderen hadden een 'sneeuwdag', de vijfde ondertussen. 's Namiddags zijn we gaan wandelen, Stefanieke en buurjongetje Alex op de slee en gewoon genieten van het winterlandschap en de bergen sneeuw...

Op vrijdagochtend vroeg opgestaan, ontbijt klaargemaakt, samen ontbeten en dan afscheid genomen. Het was een superdrukke, maar mega-interessante en gezellige week. Hopelijk tot volgend jaar, Veronika!

Skipret

Adams School organiseerde vorige week een skidag, een uitgelezen gelegenheid om met de kinderen de witte pret op te zoeken. Stefanieke moest naar school en mama moest ook frans geven aan de kleuters, dus papa trok er met de twee oudsten vanonder. De dag ging door in Caberfae Peaks, een skioord ten noorden van Cadillac, ongeveer 1 uur 45’ rijden. Bij aankomst werden we nog maar eens met de strenge winter in Michigan geconfronteerd, het was -2 graden F, oftewel -19 Celsius...gelukkig waren we gewapend met lange onderbroeken (inderdaad een echte must hier), mutsen, sjalen en handschoenen.

Het werd een erg leuke dag. Na een uurtje oefenen op de „bunny slope“, een erg vlakke helling om de techniek onder de knie te krijgen, werd al snel duidelijk dat Nathalie en Evelien „naturals“ zijn. We trokken meteen naar de echte skilift en meteen daarna ook naar de tweede lift naar de top van de berg en al snel kon papa de meisjes niet meer volgen.... Nathalieke kwam met de uitspraak van de dag op de proppen: „Papa, er is maar één manier om te skiën: volle „sjees“. Het was ook een toffe piste met meer mogelijkheden dan we verwacht hadden. Duidelijk niet van hetzelfde kaliber als in de Alpen, maar toch echt skiën.

Na een hapje eten in de skilodge spendeerden we nog een drietal uurtjes op de piste en daarna terug naar huis, moe en voldaan (en papa met de wetenschap dat zijn lichaam spieren heeft die hij nog niet kende)!
Ondertussen is het ook in Midland weer beginnen sneeuwen, al de 6de of 7de keer dit jaar dat het meer dan 5cm sneeuwt, er ligt momenteel dan ook weer op zijn minst een 20-tal cm. De temperaturen zijn momenteel te doen (ongeveer -5 C overdag), na een weekje rond de -10 à -15 C.

Zieken

Diezelfde nacht, na onze thuiskomst, kreeg Stefanie koorts. Het zou meer dan een week duren eer ze haar 'virus', waarschijnlijk een cadeautje van op het viegtuig - het was dan ook zo warm op onze terugvlucht - zou overwonnen hebben. Toen Stefanie er dan eindelijk bovenop was, werd Nathalie ziek. Na 3 dagen recuperatie, waarvan 2 dagen in het weekend, dus maar 1 lesdag gemist, kon ook zij weer naar school.
Met alle zieken de deur uit, kon mama starten met Franse les in Montessori. Dinsdag en donderdag, Frans aan 3 groepen kinderen. Elk 'lesuurtje' duurt 20', langer kun je de aandacht van zulke kleine kinderen niet bijhouden, dan moet je in die 20' nog zorgen voor voldoende afwisseling, ik voorzie 3 tot 4 activiteiten voor elke 20'. Het is echt leuk.

Kerst in Belgie

Eindelijk was het zover. 21 december, vroege namiddag. Fay brengt ons weg naar de luchthaven van Midland, waar we een eerste vlucht nemen naar Detroit. Daar wordt het een paar uur wachten voor de vlucht naar Amsterdam. Het wachten wordt ingevuld met een chocomelk, frisdrank of koffie en een 'chocolate chips cookie'. Dan het vliegtuig op naar Amsterdam, een vlucht van ongeveer 8h voor de boeg. We zitten op de laatste rij, de kinderen zijn opgezet met de individuele TV-tjes en kijken naar een kinderfilm. Eerst lukt het niet om de kinderen in slaap te krijgen, maar na een paar uur is Stefanieke de eerste die toch naar dromenland vertrokken is, nadat ze zich heeft uitgestrekt op de ...vloer, terwijl Nathalie neerligt over 2 zetels. Evelien en ik proberen al zittend te slapen. Na een paar uurtjes slaap of, in mijn geval, een beetje gesoes, landen we in Amsterdam. De kinderen beginnen de procedures in de luchthaven te kennen en Stefanie begint spontaan haar schoenen uit te trekken bij de controle, iets wat in de US standaard is, maar nog niet in Europa. 'Je mag je schoenen aanhouden...', maar ze wil per se haar schoenen uitdoen, dus daar gaat ze, op kousevoeten dan maar, door de scan.

Door smog in Amsterdam is onze laatste vlucht, die naar Brussel, geannuleerd. Het is een grote chaos in Amsterdam, vermits heel wat vluchten zijn afgelast. Geen kans om aan onze bagage te geraken.In transfer zijn er 200 wachtenden voor ons. We beslissen zonder bagage te vertrekken, ons vluchtticket kunnen we inruilen voor een treinticket. Ook daar aanschuiven voor meer dan een half uur, dan lopen naar het perron om onze trein nog te hebben. Weer een paar uur later eindelijk in Brussel. Vermits onze bagage nog in Amsterdam was, is Eric in de namiddag nog eens teruggekeerd naar Zaventem om onze bagage op te vragen. Die is dan een paar dagen later naar Brakel gebracht. En zo blijft reizen toch altijd een beetje avontuur.

Onze 10 dagen in Belgie hadden we goed voorbereid. Afspraken en bezoeken op voorhand vastgelegd, waardoor het, ondanks het korte verblijf, niet hectisch was, we iedereen die we gepland hadden te zien, ook gezien hebben. De kinderen hadden ook met hun vrienden en vriendinnen op voorhand afgesproken, zodat ze heel wat vrienden, soms meer dan 1 keer, hebben kunnen zien. het was een heel gezellige kersttijd, met lekker eten en 'goeie companie'. Toen we op 31 december terug het viegtuig opstapten, bleef er bij ons een gelukkig, voldaan gevoel over. Het was goed geweest, we kunnen er weer voor effe tegen. Bovendien hadden we nog 2 nachten geboekt in Chicago, waardoor we van de laatste dagen vakantie konden genieten met ons gezinnetje: nieuwjaar en mijn verjaardag in Chicago, een mens kan slechter treffen...

De terugweg op 2 januari met de huurauto verliep dan weer niet zo vlot. Halverwege kwamen we in een serieuze sneeuwstorm terecht, waardoor we amper vooruit geraakten. Tegen 21 h toch thuis geraakt, de kinderen in bed gestopt, want die moesten 's anderendaags naar school....!