Barbecue in de straat

September is hier DE maand van de sociale contacten. Veel internationale collega's/vrienden zijn in de vakantie naar Europa, Azie of in Amerika zelf op vakantie geweest. Ondertussen is iedereen teruggekeerd en zijn er ook een aantal nieuw gearriveerden. In september worden dan ook naar gewoonte heel wat barbecues, picknicks en koffiekransjes georganiseerd.

Het eerste weekend van september was er een barbecue voor onze 'Court'. We wonen in een doodlopende straat met slechts 7 gezinnen, er zijn 2 nieuwe gezinnen geland deze vakantie: een Argentijnse familie met 2 kinderen (3 en 6 jaar) en een Amerikaans gezin met 2 kinderen (5 en 10 jaar) die vanuit Houston (Texas) verhuisd zijn. Dus werd er een barbecue georganiseerd, iedereen brengt een deel van het eten mee, onze buur had zijn grill warm, en er werd gegeten op de oprit van de buur. Heel ongedwongen en supergezellig is het geworden.

Het leuke aan zoveel kinderen in dezelfde straat is dat we kunnen carpoolen om de kleinsten naar de Montessorischool te brengen, de 'lagere school'-kinderen fietsen samen naar school, nu het nog mooi weer is. Evelien en Isobel gaan samen naar 'middle school', hier schakelen we de beide papa's in (als ze niet op zakenreis zijn tenminste), want de school begint al voor 8h. Elke avond na schooltijd en eventueel huiswerk spelen de kinderen samen in de straat en in de tuinen. Laat het mooi weer nog maar even aanhouden, dan is het leven mooi in 'Woodview Court'.

Vrouwen onder elkaar

Vrijdagavond 22h is het, we zijn een half uurtje geleden thuis gekomen van een barbecue, georganiseerd door de International Womensclub, gelegenheid om bij te praten met een aantal 'expat'-families. Bij onze thuiskomst troffen we papa Eric, die net was geland na een week Valencia (Spanje). De kinderen vlogen hem om de hals en wilden in sneltempo al hun ervaringen van hun eerste schoolweek kwijt. Eric deed zijn best om geïnteresseerd te luisteren, maar ik zag duidelijk hoe moe hij was. Dan maar voorzichtig de kinderen aangemaand een deel van hun verhaal voor morgen te houden... Ondertussen liggen de kinderen en hun papa in bed en brengt mama de avond maar weer eens alleen door.

Weet je, het is fijn om hier met andere vrouwen je ervaringen te kunnen delen, we zitten allemaal een beetje in dezelfde situatie. We kunnen ook op elkaar rekenen als het eens wat minder gaat. Zo helpen we (we = een aantal Vlaamse en Nederlandse vrouwen die hier in Midland wonen) een Vlaamse vriendin uit de nood die net bevallen is en door een moeilijke periode gaat. Ze is bevallen van een prachtige, superschattige zoon. Ik heb hem vanmiddag opgepast terwijl zij met een andere vriendin (Nederlandse) nog even naar het ziekenhuis moest. Toen ze dan weer terug was, nog even bijgekletst onder moeders. Voor haar is het haar eerste kindje, dus dan doet het altijd deugd om even aan een 'ervaren' (...) moeder wat raad te kunnen vragen. Toen ze net bevallen was, half juli, waren de meeste 'expat'-vriendinnen het land uit, op vakantie naar Europa of andere oorden, en bleef ze met haar vragen zitten... Het doet haar duidelijk deugd dat we allemaal terug zijn en dat wij allemaal niets liever willen dan haar helpen. Iedereen heeft familie en vrienden achtergelaten aan de andere kant van de oceaan, dat maakt de band onder vriendinnen hier sterker, we zijn een beetje surrogaatfamilie voor elkaar.

Mijmeringen: 'Do you remember...?'

Ik heb sinds gisterennamiddag een liedje in mijn hoofd, en ik krijg het er niet uit. Terwijl ik wat administratief werk aan het doen was, wat rekeningen betalen, mails beantwoorden, hoorde ik 'Kayleigh' (van Marillion) op de radio, dat start zo: 'Do you remember ... chalk hearts melting on a playground wall ... Do you remember dawn escapes from moon washed college halls ...' en dan verder, misschien herkenbaarder, mocht je er nog geen melodie kunnen aan koppelen 'By the way ... didn't I break your heart? Please excuse me, I never meant to break your heart ... So sorry, I never meant to break your heart ..... But you broke mine', dan komt het refrein 'Kayleigh is it too late to say I'm sorry? ....enz. Enfin, ik ben dat beginnen meezingen, heb dan de tekst opgezocht en heb het teruggespoeld (dat is het voordeel van via internet naar een heruitzending van een programma van 'donna' te luisteren), nog eens meegezongen, heb zelfs een clipje gevonden op youtube van deze jaren '80 klassieker (http://www.youtube.com/watch?v=U25ZtizsFuI). Gevolg is dat dat lied nu niet meer uit mijn hoofd te krijgen is, noem het 'lied van de dag', zoiets als/voor de ..'jarige van de dag'.
Is het misschien omdat ik dacht aan Evelien, die voor het eerst naar 'de grote school' ging, dat die aanhef 'Do you remember...' zo mijn aandacht trok? Er zijn zo van die momenten die voor altijd in je geheugen gegrift zijn. Mijn eerste schooldag op de 'OLV Presentatie' was er zo een, ik was ook maar 11, net als Evelien nu, toen ik aan het eerste middelbaar begon. Ik herinner me dat ik me een weg baande tot aan de juiste speelplaats en dat alles zo groot en overweldigend was ...
Het is fascinerend om je kinderen te zien opgroeien en te zien hoe ze hun weg zoeken en gaandeweg onafhankelijker worden. Hoe ze keuzes maken, die hun verdere leven beïnvloeden. 'Do you remember....?' Het is fantastisch om dit te mogen meemaken, er de tijd voor te hebben, er kunnen blijven bij stilstaan, samen met je kinderen op weg te kunnen gaan, en er voor hen te zijn als ze je nodig hebben.

Nieuw schooljaar

De eerste schooldag is alweer geschiedenis. Gisteren trokken Evelien, Nathalie en Stefanie enthoesiast en vol verwachting terug naar school. Elk naar een verschillende school: Evelien start '6th grade', in 'middle school', Nathalie start '5th grade', dit is het laatste jaar 'elementary school', en Stefanie zit in een Montessori-kleuterschool. Om het logistiek nog wat complexer te maken, geeft dit ook vrij verschillende uren: Evelien moet op school zijn rond 7h45', Nathalie rond 8h35' en voor Stefanie hebben we wat meer speling (tussen 8h30' en 9h). Evelien is dan ook als eerste thuis, de school eindigt rond 14h45', dan komt Stefanie,om 15h30', gevolgd door Nathalie, om 15h45'.
Dan heb je nog de naschoolse activiteiten. Gisteren kregen we al een volledig programma, als voorsmaak voor de rest van het schooljaar. Nathalie om 16h naar 'gymnastics', Evelien om 17h30 naar voetbal, daarna Nathalie afhalen. Met Nathalie en Stefanie naar de 'ice cream social', georganiseerd door de Adam's school (Nathalie), om 19h Evelien afhalen van voetbal, vlug ook met haar tot aan de 'ice cream social', waar Nathalie en Stefanie ondertussen in de goede handen van een buurvrouw waren, en rond 19h45' naar huis, voor nog een snelle hap, een douche voor de sporters en dan het bed in.
Veel tijd om ervaringen uit te wisselen was er niet geweest. Gelukkig waren er de autotochtjes van en naar sport. Evelien was in de wolken, toffe leerkrachten, een aantal vriendinnen die ze kent van voetbal en van de lagere school in haar team...
Nathalie was ook heel positief, ze heeft dezelfde leerkracht als Evelien vorig jaar, en dat is echt super. Stefanie zei gisterenochtend tegen me toen ze naar school vertrok: 'Mama, ik ga de juffrouw niet verstaan.' Zij dacht wellicht terug aan haar eerste schooldag vorig jaar, toen ze nog geen woord Engels verstond, laat staan sprak. In die zin is het dit jaar toch een stuk gemakkelijker, minder vraagtekens, minder bezorgdheden, meer routine.
Het laatste half uur voor bedtijd hadden de kinderen ineens het idee dat ze me nog niet genoeg hadden verteld, de tongen kwamen los, ze vertelden honderduit, haalden in te vullen papieren uit hun boekentas. Twee keer raden wie er het meest moe was na deze eerste schooldag...
Zoals uit de opstellen uit de lagere school: Moe maar tevreden viel ik in slaap.

Terug op Amerikaanse bodem na 8 weken vakantie

18 augustus 2007, die dag zijn we met ons gezin aan het Amerika-avontuur begonnen. 18 augustus 2008, exact een jaar later, vlieg ik opnieuw, nu alleen met de kinderen, naar de States, na een deugddoende vakantie van 8 weken, waarvan 5,5 in België en 2,5 in Frankrijk. Die weken zijn voorbijgevlogen, en waren echt de moeite waard. We waren nog maar pas in België, half juni was dat, en de kinderen trokken rond de middag naar hun oude school, om er hun klasgenootjes en de leerkrachten te verrassen met een bezoekje. De hele middagpauze zijn ze op school gebleven om bij te praten. Verder hebben Evelien en Nathalie een verjaardagsfeest gegeven voor de Vlaame vrienden en vriendinnen. Er waren ook een aantal vriendinnetjes die dan weer hun eigen verjaardagsfeest hadden vervroegd of uitgesteld, opdat Evelien of Nathalie erbij zouden kunnen zijn... Die contacten met vrienden en vriendinnen verliepen bijzonder vlot, alsof ze maar even waren weg geweest, de draad was snel weer opgepakt.

Het mooie van die weken België ligt inderdaad vooral in de ontmoetingen, het doorbrengen van kwali-tijd met naaste familie en vrienden, die we een hele tijd niet gezien hadden. Hiervoor rustig de tijd kunnen nemen, was extra ontspannend. Genieten deden we ook van het culinaire van België, bijvoorbeeld van een tomaat garnaal, want grijze noordzeegarnalen zijn overzee niet te krijgen, en het culinaire van Frankrijk tijdens onze 2,5 weken die we in de Lot-et-Garonne doorbrachten (marktjes voor overheerlijke groenten en fruit, wijn, geitekaas, confit de canard, foie gras,...).
Na 4 weken is Eric teruggekeerd naar Midland, waarna de kinderen en ik nog 4 weken zijn gebleven. Iedereen was super ontspannen, we hebben uitstappen gedaan, vriendinnetjes kwamen over de vloer, familie werd bezocht of uitgenodigd. Op zondag 17 augustus was er dan nog een familiefeest van de familie Lootens, met 70 man, waarvoor we speciaal gebleven zijn, waardoor ik tantes en nonkels, nichten en kozijnen heb kunnen terugzien, heel tof!

Maandagochtend ging het dan richting Zaventem, voor een reis die in totaal een 14-tal uur zou duren (van deur tot deur gerekend). Na onze aankomst in Detroit, waar Eric ons oppikte, stonden de mondjes van de kinderen het eerste half uur niet stil, ze hadden hun papa zo veel te vertellen... Doodop vielen ze daarna 1 voor 1 in slaap, waarna mama en papa de kans kregen om bij te praten.
Vandaag, dinsdag, hebben de kinderen al volop verbroederd met een aantal vriendinnen hier, moesten we naar Evelien's school voor afhalen klasagenda, nummer en code van de 'locker', naam van het team (groep van 3 klassen) waarin ze terechtkomt,... Kort gezegd, we zijn er al ingevlogen, er worden alweer plannen gemaakt, er wordt uitgekeken naar het nieuwe schooljaar en, voor Evelien, naar de nieuwe school (middle school).

Laatste weekend in Midland, voor de zomer

Het laatste volledige weekend in Midland, woensdag is immers de laatste schooldag, en zaterdag vliegen we naar België, voor de zomervakantie. Ik blijf er 2 maanden, samen met de kinderen, dat betekent dat we echt tijd kunnen nemen om vrienden en familie terug te zien. We kijken er allemaal erg naar uit... Eric blijft 4 weken bij ons, maar moet dan terugkeren naar de US.

Zo was dit weekend dus het weekend van de laatste activiteiten voor de zomer: de laatste voetbalwedstrijden, de laatste keer paardrijden.

Evelien had wedstrijd om 9h, het was al meer dan 25°C, het werd een zware match, met een verdienstelijke 3-3 uitslag. Daarna richting manège, voor de laatste les paardrijden. Evelien rijdt altijd op Pedro en is zot van dat paard, dus vonden de nodige afscheidsrituelen plaats... Nathalie's favoriete paard bleek verkocht te zijn, zij reed voor de eerste keer op een nieuw paard, en was daar niet zo gelukkig mee. Het zal wel weer wennen...

Nog heel snel een tochtje met de waterfiets op de vijver, ... en dan snel weer naar huis, want Nathalie had wedstrijd om 14h.

Ondertussen was de temperatuur gestegen tot een eind boven de 30°C, dus het werd ook voor haar afzien, het werd 1-1. Ze kwam thuis met een trofee als afsluiter voor het seizoen. De rest van de namiddag werd er gerelaxt onder de bomen in onze tuin. Ik had een klein zwembadje geïnstalleerd voor Stefanieke, en we hadden haar zandbak buitengezet.

De 2 oudste hadden de tuinslang genomen om zich wat af te spoelen, en al gauw was iedereen kletsnat, inclusief mama, in bikini, dus dat was nog okee, maar kort erna spoot Stefanie, geïnspireerd door haar zussen, ook haar papa kletsnat, die van een biertje genoot in een tuinzetel, en die er een natte short , T-shirt en ondergoed aan overhield...
Het was heet, dus geen probleem, wat water was welkom, we hebben er goed om gelachen.

Sportieve week voor ... mama

Ik had me voorgenomen, nu de laatste Franse les achter de rug is, en ik wat meer tijd heb, meer aan sport te doen, kwestie van de zomer met een goede conditie te starten en (ja, dat ook) een beetje wintervet weg te werken...

Kwestie van er een beetje in te komen, hebben we op zondagnamiddag een wandeling gedaan van een 2-tal uur met het gezin, in een natuurreservaat op 45' rijden (Shiawassee National Wildlife Refuge). Het is een paradijs voor herten, we hebben er wel 5 gezien (wel altijd te laat voor een mooie foto), voor vogels en voor ... muskusratten.
Het is een waterrijk gebied, waar we op dijken doorheen wandelden. Volgende keer neem ik wel een muggenspray mee, want we werden er zowaar opgegeten door de muggen. Het was heel warm, en vochtig, met al dat water in de buurt. We hebben er wel van genoten, het is een prachtig gebied...

's Maandags eerst naar yogaklas voor een uur, van 12 tot 13h een uur cardiotennis, dus ook weer 2 h sport. Op dinsdag opnieuw 1 h cardiotennis. Woensdag 1h tennis met Eric in de voormiddag en 's middags weer 1h cardiotennis. Donderdag nog een uurtje cardiotennis, vrijdag zat er geen tennis in, want ik had me opgegeven om te gaan helpen op de fieldday op Adam's school (een soort spelletjesnamiddag, met touwtrekken, zaklopen, waterspelletjes,...) en ik moest er al om 12h30 zijn. Het was een superhete dag, wel 33°C, dus het werd zweten, voor de kinderen, maar ook voor de helpers.

Al bij al toch niet slecht wat uren sport betreft, ik was tevreden over mijn sportieve week...