Klinken op het nieuwe jaar en op mijn verjaardag!

Deze week werd er 2 keer gekoffiekletst. Op woensdag was er Franse koffie bij mij. Helemaal op zijn Frans was het een beetje gissen naar het aantal aanwezigen en vreesde ik op dinsdagavond dat we maar met zijn vijven zouden zijn, dat was het aantal dat hun komst bevestigd had. Vanaf 13u kwamen de gasten druppelsgewijs binnen en nog geen uur later zaten we met 10 rond de tafel. Ondertussen was ik al een paar keer stoelen gaan bijhalen uit de kelder. Heel gezellig werd het. Ik had het taarten bakken deze keer overgelaten aan de professioneel, Jeremy, de Franse bakker van CaFeZinc (en echtgenoot van Laurence, de jonge vrouw in de groene trui in het midden van de foto). Ik had een grote taart besteld. Taarten verkopen hier niet goed, dus moet je bestellen als je er een wil. De taart smaakte overheerlijk, merci Jeremy, iedereen was ontspannen en er werd veel gelachen. Ik had ook voor een flesje cava gezorgd ter gelegenheid van mijn verjaardag en op het nieuwe jaar.
Op donderdag was er dan 'dutch coffee' bij Jacqueline. Ook daar een flesje cava meegenomen. De 'dutch coffee' is altijd goed om de lachspieren te oefenen, dat was ook deze keer weer zo, heel leuk. Grappige anecdotes over de controles in de luchthaven worden afgewisseld met wat ernstiger onderwerpen. We hadden het natuurlijk ook over de zaak van 'Ronald Janssen', die alle Belgen in shock heeft gebracht. Daar zijn geen woorden voor, vooral omdat het de vriendelijke man is, waarin niemand iets kwaads ziet, de graaggeziene leraar, in wie de leerlingen het volste vertrouwen hadden. We volgen de zaak van hieruit via het internet (de standaard en het VTM-nieuws). Zo vernamen we deze week dat Janssen begonnen is als verkrachter. Ik herinner me de plaag van aanrandingen en verkrachtingen nog in Leuven in 1991. We zaten toen in het laatste jaar burgerlijk ingenieur. Enkele maanden ervoor was ook een studente geneeskunde vermoord, dus de schrik zat er goed in. Wij reden dagelijks naar Arenberg, waar de dader actief was. Dus reden we zoveel mogelijk in groepjes naar de les. Als ik na de les bij Eric ging of we samen ergens heen gingen, fietste hij me daarna terug naar mijn kot. Gelukkig maar, denk ik nu! Het is ook in het begin van dat academiejaar dat een man 's nachts heeft geprobeerd binnen te dringen in mijn kot via een slecht sluitend raam. Ik had een kot in het groot begijnhof, heel mooi, met heel veel authentieke details, met glas-in-lood-raampjes, die naar binnen opendraaiden en slechts met kleine blokjes werden dichtgehouden. Was ik toen een minuut later wakkergeworden, had ik niet meer de tijd gehad om recht te veren en het reeds geopende raampje voor zijn neus dicht te slaan... Het ging om een exhibitionist, dat bleek in de volgende seconden, maar dat die probeerde binnen te komen... Later die week heeft papa een soort binnenluiken gemaakt die ik kon vergrendelen (bedankt, papa!). Die periode komt nu terug voor de geest, maar het doet me meer dan ooit beseffen dat als je op het verkeerde moment op de verkeerde plaats bent...

Terug naar Midland

Toch wel best vermoeiend, zo naar Europa voor 2 weken kerstvakantie. Zaterdag 2 januari, nota bene mijn verjaardag, was er niet veel tijd om te vieren, want er moesten alweer koffers gepakt worden! In de voormiddag nog schoenen gekocht, want voor degelijke en modieuze lederen schoenen moet je zonder twijfel in Europa zijn. De rest van de dag ging op aan opruimen en inpakken.
Zondagochtend heeft Eric ons naar Amsterdam gebracht. De verijdelde aanslag op een vlucht van Amsterdam naar Detroit op kerstavond had ondertussen tot een golf van extra veiligheidsmaatregelen op de luchthavens geleid. Er was gevraagd 3 uur op voorhand in de luchthaven te zijn. Dus arriveerden we om 11u20' in de luchthaven voor onze vlucht van 14u20'! Er werd ons bij inchecken gevraagd om tegen 12u30' aan de 'gate' te zijn. We aten snel een hap en haastten ons naar de 'gate' tegen 12u20'. Er stond al een rij van een 50-tal personen aan te schuiven voor de controles. Omdat ik reisde met 3 kinderen, mocht ik de hele rij 'bypassen', wat ons naar schatting een uur wachttijd heeft bespaard! Wat toen volgde, was een batterij van controles. Eerst een interview, met vragen als 'Wie heeft de bagage ingepakt? Waar is de bagage gegaan na het inpakken? Ben je direct naar de luchthaven gekomen? Hoe ben je gekomen? Wat is het doel van je reis?......'
In tweede instantie volgde de controle van de handbagage. In Amsterdam gebeurt, in tegenstelling tot de andere luchthavens die ik ken, de controle van de handbagage pas aan de 'gate' in plaats van onmiddellijk na het inchecken, zoals je bvb in Zaventem ziet. Je kan dus je handbagage nog een hele tijd meedragen in het luchthavengebouw, zonder enige controle. Na het passeren door de metaaldetector werden we allemaal, dus inclusief de kinderen, van top tot teen gefouilleerd. Ondertussen werd onze handbagage doorzocht. Elk stuk handbagage werd volledig manueel doorzocht. Daarvoor waren 3 extra personen ingezet die niets anders deden dan elk vakje te doorzoeken en indien nodig bijkomende vragen te stellen. Tot de kleinste rits van mijn portefeuille, pennenzakken van de kinderen werden volledig op inhoud nagekeken.
Iedereen onderging gelaten de controles, maar het arbeidsintensieve en tijdsverslindende karakter ervan zorgde er wel voor dat onze vlucht 45' te laat vertrokken is.
Bij aankomst in Detroit geen speciale maatregelen opgemerkt. Ook voor het overstappen naar onze vlucht naar Midland geen problemen. In Midland stond onze auto geparkeerd aan de luchthaven. Het was ijzig koud, de auto lag bedolven onder een dikke laag sneeuw. Nadat ik het raam had vrijgemaakt, dook een tweede probleem op. Het raam bleek bevroren aan de binnenkant. Ik slaagde er niet in het te ontdooien via de ruitverwarming. Ik had een spuitbus in de auto liggen die helpt bij het ontdooien, maar de spuitkop was te erg bevroren, waardoor de spuitbus onbruikbaar was... We waren allemaal moe en wilden zo snel mogelijk naar huis, dus waagde ik het erop, met bevroren ruit, te vertrekken. Bleek dat het zo echt niet lukte, ik kon me richten op de wegsignalering, voor de rest zag ik zo goed als niets. Dan maar gestopt op een oprit en verder gewacht tot de ruit zou ontdooien. Uiteindelijk hebben Evelien en ik de ruit zelf zo goed mogelijk afgeveegd en ervoor gezorgd dat er een vierkantje vrij was. Weer vertrokken bleek dat de ruit onmiddellijk weer begon aan te vriezen. De hele weg naar huis hebben we al rijdend elke halve minuut de ruit afgeveegd in een gevecht om de ruit voor een stukje vorstvrij te houden. Gelukkig is de route van de luchthaven tot aan ons huis, zeker op een zondagavond, niet druk bereden, maar we waren verdorie heel blij toen we onze oprit opreden en eindelijk ons bed konden induiken! Ondertussen was het 21u30' plaatselijke tijd, ofwel 3u30' Belgische tijd en waren we in totaal net geen 20 uur onderweg geweest!

Moge 2010...

Lieve lezer, op deze vooravond van 2010 wil ik je graag mijn beste wensen overmaken voor het nieuwe jaar.

Moge het komende jaar
je een goeie gezondheid geven,
je overladen met vriendschap, geluk en liefde en de gave van het geven,
je blij maken met de simpele dingen van elke dag,
je kracht geven om obstakels te overwinnen en het leven te omhelzen.
Moge je dromen zien in vervulling gaan,
en andere overhouden om verder te kunnen dromen…

La Moulinal

De laatste dag van 2009. Eric en ik zijn onderweg van ons vakantiehuis in Zuid-West Frankrijk naar Belgie, waar onze kinderen en mijn ouders ons opwachten om oudejaarsavond te vieren. We vertrokken maandag voor een blitsbezoek aan ‘La Moulinal’ en vonden er zoals altijd de rust, maar ook de zon en zachte temperaturen, overdag tot zo een 16 gr.C. We genoten van elkaars gezelschap, een stevige wandeling, shoppen in Bergerac en Villeneuve-sur-Lot, een dinertje in ons favoriete restaurant ‘Les remparts’ in Castillones, een babbeltje met de buren, de gezellige warmte van de kachel, het uitvoeren van wat kleine werkjes binnen en op het terrein,… en dat allemaal op 2 dagen. Vanochtend, na een koffietje bij de buren, vertrokken rond 9u45’, zon tot in Orleans, vanaf dan wolken en af en toe wat regen. Momenteel zijn we op de ring van Parijs en de lucht is eentonig grijs, zoals we gewoon zijn in het noorden… Het zal toch weer wennen zijn aan de Belgische regen als we terug verhuizen in 2010. Inderdaad, dat heb je goed gelezen, we verlaten in 2010 de US en het expat-statuut, om terug te keren naar ons Belgenlandje. Eric kreeg net voor de kerstvakantie het akkoord, dus 2010 wordt het jaar van onze terugkeer, we kunnen alweer beginnen plannen.

Eerste 'snowday'!

De sneeuw was aangekondigd. Veel sneeuw zou er vallen de nacht van dinsdag op woensdag. Dus hoopte onze schoolgaande jeugd op een 'snowday', een dagje vrijaf omwille van de weersomstandigheden. Van Nathalie leerde ik dat een ijsblokje doorspoelen in het toilet helpt verzekeren dat de volgende dag een 'snowday' is, althans dat hadden de leerkrachten en leerlingen haar verteld. Er waren nog een aantal trucjes, maar die ben ik vergeten.
's Avonds rond 22u begon het dikke vlokken te sneeuwen. Tegen woensdagochtend half 7 lag er 12-15cm sneeuw. Vlug de tv aan en de lokale tv-zender kondigde de eerste 'snowday' van het jaar aan! Na nog een extra uurtje soezen hebben we ontbeten, daarna een uurtje Latijn en Frans met Evelien en Nathalie en dan kon de sneeuwpret beginnen! De hele buurt kwam in onze tuin helpen bij het bouwen van een iglo, een ambitieus project waaraan wellicht heel de winter zal worden gewerkt...

Over Sinterklaas en Santa Claus

De schoentjes stonden al een week klaar voor de schouw, met een wortel voor het paard, een biertje en een watertje voor Sinterklaas en zwarte piet. Vorige zaterdagochtend was het dan zover. Sinterklaas was onze kinderen niet vergeten, zelfs niet hier in de US, waar Sinterklaas door de meesten vergeten is en vervangen is door Santa Claus. Voor onze Belgische kinderen, die voor wie sinterklaas nog betekenis heeft, doet de brave man een extra inspanning. Gelukkig heeft de sint ook hier in de US helpers die ervoor kunnen zorgen dat ook onze kinderen een gevuld schoentje vinden tijdens het sinterklaasweekend. Voor Europese expat-kinderen allemaal een beetje verwarrend, want op school wordt met geen woord gerept over Sinterklaas. Onlangs vroeg Stefanie me: 'Mama, wie is zwarte piet eigenlijk?'.
Tijd dus om even op onderzoek te gaan: Hoe is het gekomen dat de heilige bisschop uit Myra, met mijter en staf, in de US geevolueerd is tot de goedlachse, dikke Santa Claus, gekleed in rood pak met wit bont, symbool van de commercialisering van het kerstfeest?
Sinterklaas is meegebracht door de eerste Europeanen die voet aan wal zetten in Amerika. Zo noemde Columbus een Haitiaanse havenstad naar St Nicholas, op 6 dec. 1492. In de 16de eeuw had Sint-Nicholas het moeilijk omdat zowel de reformatie- als de contrareformatiebeweging hem wilden bannen uit de tradities.
De kolonisten die naar Amerika kwamen na de 16de eeuw, waren voornamelijk Engelsen, en die hadden natuurlijk geen affiniteit met Sint-Nicholas. Naarmate ook Nederlanders, Duitsers, Belgen immigreerden, is stilaan toch weer Sint-Nicholas opgedoken, een Sint-Nicholasbeweging werd gesticht, vooral echter als een tegengewicht tegen de Britse St-George-bewegingen, minder met de kinderen en Sint-Nicholas als kindervriend in het achterhoofd.
Na de Amerikaanse revolutie herdachten de New Yorkers met trots hun Nederlandse roots. De 'New York Historical Society' werd opgericht in 1804, deze promootte St. Nicholas als patroonheilige van zowel de vereniging als van de stad. In 1809 sloot de schrijver Washington Irving zich aan bij de vereniging en hij schreef de satire 'Knickerbocker's History of New York', waarin St. Nicholas verschillende keren voorkwam als een goedlachse man, geen heilige, maar een elfachtige figuur met een pijp van klei. Hier ontstond de Amerikaanse legende van St. Nicholas, hoe een beeld van St. Nicholas door Nederlanders was meegebracht in een schip, een kerk was opgericht ter ere van hem en dat St. Nicholas door de schouwen naar binnen komt om geschenken te brengen voor de kinderen. In 1810 werd ter gelegenheid van het St. Nicholas dinner van de vereniging, aan de tekenaar Alexander Anderson de opdracht gegeven om de eerste Amerikaanse voorstelling van St. Nicholas te maken. Nicholas werd afgebeeld terwijl hij geschenken brengt voor kinderen, in 'stockings' (lange kousen) die de kinderen bij de haard ophangen.
Een volgende boost voor St. Nicholas kwam er in 1823 met het publiceren van een gedicht dat immens populair zou worden: 'A visit from St. Nicholas', nu beter gekend als 'The night before Christmas'.
De jaren die volgden zouden verschillende schrijvers en artiesten voorstellingen maken van St.Nicholas, en bleven die evolueren, weg van de bisschopsfiguur. In 1863 begon de politieke cartoonist Thomas Nast een serie van jaarlijkse tekeningen van St. Nicholas in 'Harper's Weekly', gebaseerd op de beschrijving uit het gekende gedicht en Washington Irving's werk. Deze tekeningen vormden de basis voor de Santa met lange vloeiende baard, jas met bont en de altijd aanwezige pijp van klei. Samen met het veranderende uiterlijk kwam ook de wijziging van St. Nicholas naar Santa Claus. In de jaren 1930 startte Haddon Sundblom met het tekenen van Santa-reklame voor coca-cola, wat hij voor de volgende 35 jaar zou doen. Zo werd Santa's beeld van de goedlachse man met baard en rood pak met witte bont, vastgelegd en werd hij tegelijk icoon van de commercialisering en werd zo verspreid over de hele wereld. Gelukkig heeft hij in Europa Sinterklaas nog niet verdrongen en ik ben blij dat we ook hier de traditie voortzetten en misschien een aantal Amerikanen nieuwsgierig hebben gemaakt naar onze Sinterklaas...
Misschien nog leuk om te weten: in Holland, Michigan, wordt Sinterklaas nog gevierd, met intrede van de Sint en sinterklaasverhalen. 'The Dutch Store' in Grand Rapids, niet ver van Holland, heeft begin december veel te doen. Eric en ik waren een paar weken terug in 'The Dutch store', Eric had er een dagje verlof voor genomen. Naast je-weet-wel vind je er Nederlandse producten zoals goudakaas en suikerbonen en Delfts. Wij brachten onder andere kaas en peperkoek mee.
(bron: Saint Nicholas and the origin of Santa Claus, St.Nicholas center)

Over kalenders en fotoalbums

Vlug even wat bloggen vooraleer ik met Stefanie de deur uitga. We waren vandaag allemaal vroeg op, want Evelien moest voor een projectje tegen half 8 op school zijn. Ondertussen is het 8u, Stefanie en ik zijn klaar, binnen een klein half uurtje zijn we de deur uit, op weg naar Montessori, waar ik blijf voor 2 uur Franse les. Dan snel wat boodschappen doen, vervolgens Stefanie efkes uit school halen voor een tweede vaccinatie voor H1N1 (kinderen tot 5 jaar krijgen 2 dosissen), dan weer naar school voor de Franse les voor de 'kindergarteners'.
Waar heb ik de voorbije weken uitgehangen, wat heb ik gedaan waardoor ik geen tijd heb gehad om te bloggen? Wel, ik heb elk 'vrij' moment achter mijn pc gezeten om een fotokalender en 2 fotoalbums af te werken en te bestellen, (hopelijk) net op tijd om ze met de kerstvakantie te kunnen meenemen naar Belgie. Aan de kalender had ik in oktober al gewerkt, voor de grote pc-crash. Ik had de kalender voor 95% afgewerkt op de website van vistaprint. Toen ik 2 weken geleden terug ging kijken op de website, was mijn project verdwenen, omdat 'een project dat niet binnen de 72u tot een bestelling leidt, van de website wordt verwijderd'....!!!! Blijkbaar een nieuwe regel, want ik heb de voorbije jaren ook kalenders gemaakt via vistaprint en de kalender die ik vorig jaar maakte, staat er nog altijd op. Die heb ik nochtans niet meer nodig... Uiteindelijk heb ik besloten om mijn fotokalender te maken via shutterfly, dat biedt trouwens meer mogelijkheden qua layout en er liep een speciale actie waardoor het ook goedkoper was dan via vistaprint. Verder had ik een eerste kleine album gemaakt in november, een proef laten opsturen. Ik heb dan na ontvangst van de proef nog wat aanpassingen gedaan en besteld.
Aan mijn grootste project heb ik vorige week gewerkt (van dinsdag tem zondagavond, elk vrij moment), namelijk een fotoalbum van onze Canadareis. Dat is ondertussen klaar en besteld, en wordt volgende week geleverd, net op tijd ('fingers crossed') voor de kerstvakantie. Op vrijdagavond 18 december nemen we het vliegtuig naar Amsterdam, voor 2 weekjes Belgie! Ik kom met de kinderen terug op 3 januari, Eric moet nog in Parijs zijn op 5 januari, dus die komt ons enkele dagen later nagevlogen.
Nu moeten we er snel vandoor. Groetjes en tot schrijfs!