Weer op weg ... dit keer naar 'La Moulinal'

Na amper een weekje thuis was het weer valiezen pakken geblazen, deze keer voor 2. Stefanie en ik vertrokken naar ‘La Moulinal’. Dinsdagavond 13 april een vlucht om 21u40’ vanuit Detroit naar Parijs CDG, met aansluitend de tgv vanuit CDG naar Libourne, waar opa ons zou komen oppikken. Althans dat was het plan. Dat was echter buiten stakend SNCF-personeel in Frankrijk gerekend. Toen we ons op voorhand gereserveerde tgv-ticket gingen ophalen, werd ons doodleuk meegedeeld dat die trein niet reed tengevolge van staking.We kregen elk een dagpas voor het RER-netwerk, want vanuit Montparnasse vertrok er wel nog een TGV die namiddag naar Libourne, 2 uur later dan die vanuit CDG. Toen ik vroeg hoelang we er zouden over doen om vanuit CDG naar Montparnasse te geraken, was het antwoord 1,5-2h, en een paar keer overstappen. Deze miserie had ik nu net wilen vermijden door een combinatie te boeken van een vlucht naar CDG en aansluitend TGV vanuit CDG. Niets aan te doen, dus gingen we met zijn tweeën dapper op stap. Eerst de route uitzoeken: 3 verschillende treinen, tussenin via metro van de ene lijn naar de andere. In metro’s en treinen zijn er geen liften en amper roltrappen zoals in luchthavens, dus werd het een hele onderneming met elk een kleine valies op wieltjes en daarbij nog een computertas, ook op wieltjes, maar wat ben je met die wieltjes als je de zoveelste trap op moet? Maar we kwamen vooruit en zagen het einde in zicht, toen plots, onderweg richting Versailles de trein stopte. Tengevolge van een staking reed deze trein die dag niet meer verder. Daar stonden we weer, in een ondergronds treinstation, weer op zoek naar een alternatief. We hadden geluk, we konden een rechtstreekse metro nemen naar Montparnasse. Twee uur heeft het ons gekost, deze ‘overstap’ tussen 2 Parijse tgv-stations. Uiteindelijk kwamen we met slechts een 40-tal minuten vertraging aan in Libourne. Konden wij vermoeden dat ondanks de stakingsperikelen die onze reis hadden bemoeilijkt, we heel veel geluk hadden gehad dat we op bestemming waren geraakt, want de uitbarsting van de vulkaan in Ijsland zou vanaf de dag na onze aankomst de ene na de andere Europese luchthaven platleggen…

Palm Springs SpringBreak

Click here to view these pictures larger

Palm Springs

De voorbije week was 'spring break', het enige weekje verlof voor de schoolgaande jeugd hier in het tweede semester van het schooljaar. Het moment dus om er op uit te trekken, liefst naar ergens warm. Wij kozen dit jaar voor Palm Springs, een stadje in de woestijn in het Zuiden van California, op 2 uur rijden van Los Angeles. Mijn interesse in architectuur en meerbepaald voor mid-centurymodern architectuur had me naar Palm Springs geleid. In de jaren 1920-1930 werd Palm Springs het ontspanningsoord voor Hollywoodsterren en andere gefortuneerden uit Los Angeles. Palm Springs was ideaal om ongestoord te genieten van de rust, de schoonheid en het klimaat. Na WOII werd Palm Springs een mekka voor de internationale jetset en trok architecten aan als Richard Neutra, Albert Frey (oorspronkelijk Zwitser, beinvloed door het Belgische modernisme, het Duitse 'Bauhaus' en het Nederlandse 'De Stijl'), John Lautner (oorspronkelijk uit Wenen) en anderen. Zij bouwden glamoureuze mid-centurymodern huizen, sindsdien honderden malen gefotografeerd en gepubliceerd in gerenommeerde tijdschriften en boeken. Enkele voorbeelden: het Arthur Elrod House (1968, John Lautner), bekend uit de James Bond-film 'Diamonds are forever', het prachtige Edgar J. Kaufmann House (1946, Richard Neutra) en het 'Frank Sinatra huis' (1946, E. Stewart Williams). Palm Springs was de ideale plaats om even weg te zijn van de filmset en te ontsnappen aan de pers. In de jaren '40 en '50 hadden Frank Sinatra, Bing Crosby, Clark Gable, Kirk Douglas, Cary Grant, Lucille Ball en vele anderen een optrekje in Palm Springs. Na een periode van verval in de jaren '70 is Palm Springs sedert de jaren '90, samen met de hernieuwde interesse in de mid-centurymodern architectuur, opnieuw een 'place-to-be', een levendig stadje, met goeie restaurants, een bruisend nachtleven voor wie wil, en vooral prachtig gelegen, beschut door de Mt. Jacinto.

Wij mochten voor een weekje genieten van wonen in een midcenturymodern huis, gebouwd in 1957, een Alexander-huis, een midcenturyhuis voor de middenklasse. Ons vakantiehuis was eenvoudigweg prachtig, smaakvol ingericht, met een mooi zwembad, ideaal om te relaxen. We spendeerden dan ook menig uur in en rond het zwembad, de barbecue, de hot tub. Verder maakten we enkele wandelingen in de buurt (Palm Springs canyon en Tahquitz canyon) en we trokken voor 1 dag naar Disneyland.

sleep-over voor Nathalie's verjaardag

Vorig weekend stond in het teken van Nathalie's 11de verjaardag. Een tiental dagen te vroeg, maar eind deze week begint 'spring break', een weekje verlof voor de schoolgaande jeugd, en dan loopt half Midland leeg, iedereen trekt naar zonnige, warmere oorden.

Nathalie wou dolgraag een 'sleep-over', maw haar vriendinnetjes die blijven slapen, als onderdeel van haar party. Zaterdag om 16h werd er afgesproken aan de bowlingplaats voor een uurtje bowlen. Ook Stefanie wou erbij zijn, Evelien had andere plannen (paardrijden en tennis). Met zijn twaalven waren ze, Nathalie en haar vriendinnetjes en natuurlijk Stefanieke. Het werd bijzonder leuk. Twee keer raden wie er uiteindelijk won ... : Stefanie, niet te geloven, he!!! En fier dat ze was!

Thuisgekomen nam de bende onmiddellijk de kelder over, de pizza en ijstaart gingen goed binnen. Daarna haalde iedereen de pyjama boven, de bedjes werden gespreid (de meesten verkozen de grond, allee vasttapijt, met de slaapzak), niet om onmiddellijk te gaan slapen natuurlijk, wel om gezellig te kletsen, een film te kijken op het groot scherm, nog te kletsen, met een snackje en een drankje, nog te kletsen, kletsen,..... De kwaliteit van een 'sleep-over' wordt immers gemeten aan 'hoe laat het werd...'. Dus bleven wij 'zen', gingen slapen rond middernacht en sliepen wonderwel goed. Blijkbaar werd er door de jonge bende met tussenpozen nog wat gebabbeld, maar rond half 2 was ieders kaars uit.
Om 7u ging mijn wekker af, want ik had Brusselse wafels beloofd. Dus begon ik deeg te maken voor 90 wafels, dat was klaar tegen 8u. Vervolgens 45' laten rijzen en dan kwam Eric me aflossen om de wafels te bakken. Tegen 9u konden de jonge dames aan tafel voor wafels met verse aardbeien en bloemsuiker, door sommigen nog aangevuld met chocoladesaus en slagroom... En of het smaakte...! Ik had ook warme chocomelk gemaakt met zwarte Belgische chocolade, een kwaliteit die je in de 'starbucks' niet vindt... Toch werd het maar door ong. de helft van de kinderen gesmaakt. Sommigen vonden dat het niet naar chocomelk smaakte...????? Komt natuurlijk omdat de 'hot chocolate' die je hier koopt met chocolademelk niet veel vandoen heeft. Zonde van al die goeie chocola, die we vanuit Belgie moeten meebrengen, want hier niet te vinden.

Tegen half elf kwamen de ouders hun meisjes weer oppikken. Het was goed geweest, Nathalie had haar droomverjaardagsfeest gehad: een Amerikaans verjaardagsfeest op zijn Vlaams, of is het omgekeerd...

Eric vol vuur voor zonne-energie!

Eric werkt met veel energie aan de uitbouw van 'solar' binnen Dow Corning. Bijzonder interessant en de inspanningen leveren vruchten op. Wat leidt tot meer werk, meer adrenaline, meer stress, latere uren, late vergaderingen, meer reizen, ... Zelfs als hij niet reist, gaan veel avonden op aan voorbereidingen en telefoonconferenties. Ook de persbelangstelling is groot. Vorige week was hij nog gastspreker op de jaarvergadering van de lokale kamer van koophandel. Hij bevestigde nogmaals het plan om in Michigan 'ASPIRE' op te richten, een technologisch research center voor zonne-energie. Verder gaf hij uitleg over de vooruitgang van de bouw van een installatie die Dow Corning bouwt voor de productie van monosilane-gas in Freeland, niet ver van Midland. Monosilane-gas wordt gebruikt bij de productie van 'thin film' zonnecellen. Veel goed nieuws dus voor de regio, concrete vooruitzichten ook op creatie van nieuwe jobs, meer dan nodig voor deze 'automobiel'-staat Michigan, die volop bezig is zichzelf te heruitvinden en te herorienteren.

Sneeuw weg, dag lente!!!

Wat een verschil met vorig jaar, toen we tot na 'spring break' (eerste week van april) hebben moeten wachten vooraleer de sneeuw weggesmolten was. Vorige week zorgden de hogere temperaturen ervoor dat op enkele dagen tijd alle sneeuw wegsmolt en er weer kleur in het landschap kwam, al was het maar alleen de groen-rosse kleur van het gras, dat nu volop kan recupereren van de winter. Ook deze week deed de zon nog volop haar best en haalden we verschillende dagen 18 gr. C! De kinderen haalden de fietsen, steps en ripstiks uit de garage en er werd al volop buiten gespeeld. Vooral Stefanie leefde echt op en amuseerde zich super met de speelkameraadjes uit de buurt.
Ook de mama's uit de buurt halen opgelucht adem omdat het jonge grut stilaan meer buiten hun energie kwijt kan. Tijdens de winter is er ook veel minder sociaal contact, we spreken elkaar veel minder. Daarom nog dat we vorige week met de mama's van de 'Court' zijn gaan lunchen in CaFe Zinc. Heel gezellig was dat! Ondertussen is Midland ontwaakt uit zijn winterslaap, worden de tuinbanken weer buiten gezet, komen we elkaar weer buiten op straat tegen, een heel nieuwe wereld...

Weekend met lentegevoel

Een goed gevuld zonnig lenteweekend was het. Vrijdagavond was er 'Carnival' in Adam's school, waar Evelien en Nathalie school liepen tot in '5th grade'. De meisjes wilden er kost wat kost heen, voor de spelletjes, de prijzen, het terugzien van vriendinnen. Dus gingen we erheen. Stefanie was dol op de stoelendans en won 3 grote taartdozen met cupcakes...
Zaterdag om 9u Evelien en Nathalie naar de vioolles gebracht, repetitie voor het concertje later die dag. Daarna langs de carwash, vlees kopen en terug naar huis. Stefanie houdt van foto's nemen, dus mocht ze foto's nemen van me terwijl ik het middageten klaarmaakte, maar die bleken toch wat saai. Dan maar allebei een gekke pet opgezet en enkele kiekjes genomen...
Dan, tegen de middag, naar het vioolconcert. Vooral het was indrukwekkend, uiteindelijk gaat het hier over een orkest met kinderen tussen 9 en 13 jaar, die het voor mekaar krijgen om dit werk op een voortreffelijke manier voor een publiek uit te voeren.
Na het concert naar huis, gegeten, en tegen 15u kwam Eric thuis van zijn trip naar Korea en Japan, dus draaide het huisrestaurant opnieuw op volle toeren. In de latere namiddag gingen we allemaal samen naar te tenniscenter om mee te doen met een familietennisnamiddag. De kinderen amuseerden zich terwijl Eric en ik rustig een partijtje konden tennissen, een ideale manier om de jetlag te slim af te zijn...
Zondag besloten we van de zon te genieten. Na het afzetten van Nathalie en Evelien in de manege, gingen Eric, Stefanie en ik wandelen in 'City forest'. Een deugddoend lentezonnetje maar nog veel sneeuw op de grond. Deze week blijft het zacht, dus laat die sneeuw maar wegsmelten... Nu maar hopen dat er ons niet nog een sneeuwstorm te wachten staat vooraleer de lente definitief intreedt.
Sedert begin maart is 'The great lakes icecream' weer open na de winterstop, dus tracteerden we de kinderen na het paardrijden op hun eerste ijsje van het seizoen...