Vermiste poes terug na meer dan 9 maanden

Terwijl wij in de US woonden, hadden onze buren voor onze poes gezorgd. Onze poes is als vondeling bij ons terecht gekomen, ondertussen meer dan 10 jaar geleden. Meenemen naar de US was niet evident en onze buren waren bereid in onze afwezigheid voor haar te zorgen. Tijdens de zomervakanties kwamen de kinderen en ik altijd voor een zestal weken naar Belgie, en, trouw als ze was, kwam 'Zwartkopje' ons bij onze thuiskomst verwelkomen en was ze blij om de zomer met ons door te brengen.
Bij onze verhuis uit de US vorige zomer hadden we een extra gezinslid met ons mee, namelijk 'Chess', onze jonge boston terrier. Hoewel de buren 'Zwartkopje' kort ervoor nog hadden gezien, kwam ze bij onze thuiskomst niet opdagen. We zetten buiten eten voor haar, maar toen we na een week geen teken van haar hadden, stopten we daar mee. Heel de zomer geen teken van haar. Het werd herfst en winter en nog was er geen Zwartkopje te zien. We vreesden dat ze dood was, of, in het beste geval, elders een thuis had gevonden. Wellicht had de aanwezigheid van onze hond ook niet geholpen.
Vorige maandag dan, ik was boven in de badkamer, samen met Stefanie, toen ik door het raam een poes zag, die wel veel weg had van 'Zwartkopje'. Ik liep onmiddellijk naar beneden, riep de kinderen, opende de voordeur en riep haar naam. Vrijwel onmiddellijk kwam onze poes tevoorschijn en kwam ze op ons toegelopen... We konden het amper geloven. De kinderen waren in de wolken! Snel werd een kopje melk aangedragen en ... hondenvoer van Chess (want kattevoer hadden we niet meer). De kinderen bleven nog een hele tijd buiten aan de voordeur zitten samen met hun teruggevonden poes. Ondertussen lag Chess nietsvermoedend te slapen.
Het werd de volgende dagen duidelijk dat de poes niet achteraan in de tuin durft, waar Chess haar domein heeft. Onze voor- en achtertuin zijn van elkaar gescheiden door 2 houten hekkens. De hond komt niet in de voortuin. Daarom krijgt Zwartkopje eten aan de voordeur, zodat ze met een gerust hart kan eten. De voortuin is het terrein van Zwartkopje, de achtertuin is Chess' territorium. Zo is iedereen tevree.

Tijd voor ontspanning in La Moulinal

Tussen het verven door en de andere voorbereidingen van het zomerseizoen, namen we natuurlijk ook wat tijd voor rust en genieten. We ontdekten een nieuwe patisserie in het centrum van Villeréal: patisserie Blanchard, of 'le royaume de la gourmandise', zoals ze het zelf noemen op hun website. En dat is niet gelogen: die zaak is een feest voor alle zintuigen. We kozen elk een van hun smakelijke kunstwerkjes uit en genoten volop!! Een van hun specialiteiten is 'macarons'. Tegenwoordig zijn deze lekkernijen weer erg in de mode, je ziet ze nu ook in allerlei felle kleurtjes, met al even kleurrijke vullingen.

La Moulinal: nieuwe look voor 'maison d'amis'

Voor de eerste week van de paasvakantie ging ons gezin 3 verschillende wegen uit. Nathalie trok op avonturenkamp in Houffalize en Evelien op paardekamp in haar geliefde plaatselijke manège bij haar geliefde paarden...
Voor het eerst in 4 jaar vergezelde Eric Stefanie en mij om 'La Moulinal' klaar te maken voor het seizoen. De voorbije 3 jaar kwamen Stefanie en ik rond deze periode vanuit Michigan naar Parijs gevlogen, waar we opgepikt werden door oma en opa, en met ons vieren deden we al het nodige om ons vakantieparadijsje klaar te stomen voor onze lente- en zomergasten. Dit jaar geen air france, maar wel een gewoon de wagen om naar de Lot-et-Garonne te rijden. We hadden natuurlijk weer een projectje voor ogen, we wilden de plafonds in 'maison d'amis' een nieuwe, frisse look geven. Daarvoor hadden we een mooie kalkverf bij. Kalkverf heeft het grote voordeel dat geen schadelijke stoffen vrijkomen tijdens en na het aanbrengen. Bovendien helpt kalkverf bij het optimaal houden van de luchtkwaliteit in een huis. De gekozen lichte kleur past -vind ik - mooi bij de natuursteen die als accenten in het interieur te zien zijn. De ruimte is ook een heel stuk klaarder geworden. Drie dagen hebben we geverfd, ook Stefanie heeft het beste van zichzelf gegeven, en we zijn echt wel tevreden over het resultaat.

Interim wiskunde

Is het echt al zo lang geleden dat ik hier nog wat neerpende...? Eigenlijk is het wel grappig: als er weken zijn waarin weinig gebeurt, is er wel tijd om te schrijven, maar geen stof genoeg.Van zodra het drukker, boeiender wordt, ontbreekt het al gauw aan tijd om alle belevenissen 'op papier' te krijgen. Waar zal ik beginnen? Een week of zes geleden raakte ik aan de praat met de directrice van de school van Evelien en Nathalie. Ik vertelde haar dat ik thuis was, en altijd bereid om eens in te springen of te helpen waar nodig. Toen ik erbij vertelde dat ik ook een aggregaat heb, vroeg ze me om mijn cv te bezorgen. Dat deed ik, en het duurde niet lang voor ik gecontacteerd werd door de zusterschool, een TSO op 500m van ons huis. Een leerkracht diende vervangen te worden, tot aan de paasvakantie. Veel tijd voor inwerken was er niet. 4 klassen, 11 lesuren per week. Zo zijn de voorbije weken voorbijgevlogen. Twee van de vier klassen hebben ook paasexamens, die nog moesten opgesteld worden... Vorige week examens opstellen, dit weekend en morgen examens verbeteren.

Vrienden en tennis

Het leek of ik nooit ben weggeweest. Deze week ben ik met Eric meegekomen op een businesstrip naar Midland. Eric ging overdag werken en ik mocht me amuseren, geen slechte deal, he? Berekoud is het deze week in Midland, maar wat wil je, het is nog maar februari. Ik had mijn komst aangekondigd, mijn vriendinnen van de French club en de Nederlandse club lastten zomaar een extra lunch of koffie in, zodat we elkaar konden zien en bijpraten! Ik voel me echt verwend deze week, verwend door al de aandacht.
Een lijstje van alle sociale activiteiten? Hier komt het.
Met de dames van de Franse club ging ik op maandag lunchen. Dinsdag was er koffie met een paar dames van de Nederlandse club. Ann en Claudine konden er die namiddag niet bij zijn, dus zochten we een ander moment om elkaar te zien. Met Ann lukte het op donderdag. Ik reed naar Bay City om met haar te gaan lunchen, tussen 2 lesmomenten is. Ann en haar familie hebben besloten in Midland te blijven en sinds een paar maanden is Ann opnieuw aan het werk gegaan als leerkracht Frans, aan 2 hogescholen in de buurt. We babbelden gezellig bij tijdens lunch, gingen rondneuzen in een winkeltje dat we beiden leuk vinden, dronken samen koffie en gingen weer onze eigen weg. Kort maar krachtig! Met Claudine kon ik vandaag nog een uurtje quality-time forceren. Ik ging haar opzoeken bij de kapper en samen trokken we na haar kappersbezoek naar de ernaast gelegen koffiezaak, waar we bij een kop koffie konden bijpraten. Ik ben zo blij dat ik haar gezien heb, al was het maar voor een uurtje!
Met mijn vroegere buurvrouwen en 2 andere vriendinnen ben ik dan weer op woensdag gaan lunchen. Onze buurt in Midland was uniek, met veel kinderen in de buurt, die graag samen speelden en plezier maakten. Met de mama’s maakte ik afspraken rond carpooling, elkaars kinderen even oppassen terwijl een mama een van haar andere kinderen moest afhalen of wegbrengen. Onze buurt was een echte gemeenschap van mensen die elkaar hielpen waar nodig en elkaars gezelschap apprecieerden. Mis ik dat? Ja, eerlijk gezegd wel! En de kinderen, aan beide zijden van de oceaan, missen hun oude buren en vrienden. We legden tijdens onze lunch de kiem voor ontmoetingen tijdens de zomer, aan beide zijden van de oceaan...
Op woensdag kon ik ook nog een ‘out of the blue coffee’ meepikken van de IWC (International Women’s Club). Wat is dit? Een koffiemoment dat doorgaat bij een van de leden, ongeveer eens per maand, en elke keer bij iemand anders. Niets reserveren, je gaat gewoon als je zin en tijd hebt, en je weet dat je mensen gaat terugzien en nieuwe mensen kan ontmoeten. Gewoon lekker praten rond het keukeneiland met een geurende kop koffie in de hand. Supergezellig, met meer dan 10 vrouwen van verschillende nationaliteiten!
Tussen de koffies en lunches door liep ik ook even binnen bij de Montessorischool, waar ik 2 jaar Frans heb gegeven, heb ik een beetje gewinkeld en ben ik 2 keer gaan sporten: naar zumbaklas in het begin van de week en vandaag 1,5u cardiotennis, georganiseerd door het tenniscentrum, met als bonus het gezelschap van een aantal tennisprofs, die in Midland deelnemen aan de Dow Corning Tennis Classic.
Dat brengt me uiteindelijk bij het jaarlijks weerkerende $100.000 tornooi voor vrouwen (USTA-circuit). Kon ik een betere week uitkiezen dan de week van het tennistornooi, waar ik, na een dag van ‘socialisen’, ’s avonds gewoon kon doorgaan met mensen ontmoeten en tegelijk toptennis kon bijwonen, 4 avonden op rij? Ik liep steeds weer tegen mensen aan die ik kende, Eric noemde me de ‘social butterfly’.
Morgenavond keren we terug naar huis, terug naar de kinderen, die zeker gaan willen weten wie van hun vrienden wij gezien hebben!

Op bezoek naar Midland

Binnenkort vlieg ik samen met Eric mee naar Midland, zomaar, om vriendinnen en vroegere buren te bezoeken. Ik had beloofd contact te houden en te proberen af en toe eens met Eric mee te reizen naar Midland. Bovendien moet Eric net de week van het tennistornooi, de Dow Corning Tennis Classic in Midland zijn, een ideaal moment om een topevenement bij te wonen en er veel ouden bekenden tegen het lijf te lopen! In een stad als Michigan met veel expats, zijn de sociale contacten anders dan in een Vlaamse gemeente als Brakel. Als expat ga je op zoek naar anderen, zoek je steun en raad bij andere expats. Het sociaal netwerk van expats is georganiseerd, met regelmatige bijeenkomsten en evenementen, die je de kans geven je sociaal netwerk vrij snel uit te bouwen. Omdat iedereen ver van familie zit, ver van de eigen roots, is er veel solidariteit. Ik heb op korte tijd heel wat vriendschappen kunnen uitbouwen, de ene intens, de andere eerder oppervlakkig, maar allebei waardevol.
Ook met een aantal Amerikaanse families hebben we vrij goede contacten opgebouwd, al blijven deze altijd een stuk oppervlakkiger. Ik heb de indruk dat de meesten het niet de moeite vinden echt te investeren in een vriendschap met mensen die enkele jaren nadien toch weer verhuizen. De kinderen hebben, meer dan ik, via de school en hun sportaciviteiten een pak Amerikaanse vrienden en vriendinnen. Zij hebben nu dan ook spijt dat ze niet mee kunnen met ons, schoolplicht heet dat. Misschien reizen we later dit jaar nog een keertje met heel het gezin richting Midland, wie weet.

Verhuis- en andere projecten

Als je na 3 jaar afwezigheid met je gezin terug verhuist naar je eigen huis, komt er veel meer bij kijken dan je op het eerste zicht zou denken. We zijn naar de US vertrokken met een kleuter van bijna 3 jaar en 2 lagere schoolkinderen. Na 3 jaar keren we terug met een tiener, een pre-tiener en eentje in het eerste leerjaar. Dat betekent dat ons gezinnetje 'groot' wordt en andere behoeften heeft dan voor ons vertrek. Evelien en Nathalie hadden een bureau nodig, het kleine kleerkastje van Stefanie werd te klein (in ons huis in de US waren er ingemaakte kasten in de slaapkamers), dus kochten we een kleerkast en 2 bureaus. De bureaus zijn in oktober geleverd, de kleerkasten vandaag. In ons bureau wilden Eric en ik wat meer bergruimte, dus bestelden we wandkasten. Deze werden pas de week voor de kerstvakantie geleverd, waardoor een heleboel dozen met boeken tot dan noodgedwongen in de garage waren blijven staan. Zo kwam het dus dat we eind december nog steeds verhuisdozen aan het leegmaken waren. We zijn er nog niet helemaal mee klaar, maar het einde is nu wel echt in zicht.
Doordat we heel wat meubels van Eric's ma hadden meegenomen naar de US, en we ginder ook een aantal meubels hadden bijgekocht, moesten we hier van een aantal oude meubels af. De hulporganisatie aan wie we de meubels wilden schenken, had een deel zelf opgehaald, maar zat nadien in tijdsnood, waardoor weer een paar weken voorbijgingen met overtollige meubels in de garage (samen met de uit te pakken dozen) en bijgevolg onze auto's buiten. Ondertussen heeft Eric zelf de meubels kunnen wegbrengen en is het in de garage een heel stuk opgeklaard...
Veel boeiender dan het postverhuisproject is een ander project dat we aan het vormgeven zijn. We willen onze zolder ombouwen tot een multifunctionele ruimte: 'family room', 'game room', 'party room', ... Tijdens de kerstvakantie zijn we al druk in de weer geweest: muren verven, een schuifwand installeren, 2 zetelbedden bouwen. Maar het meest voldoening geeft de zelfgebouwde bar, vertrekkend van een bestaand meubel, mits wat zoekwerk, creativiteit, handigheid en teamwerk omgebouwd tot een trendy (al zeg ik het zelf) barmeubel ... Uit een zijpaneel van een andere oude kast maakten we een bord, Stefanie hielp bij het aanbrengen van een laagje bordverf. Nu vaneigens nog een koelkastje kopen en opvullen, dan kunnen we op het bord noteren wat we in huis hebben om de dorstigen te laven. De komende periode moet de elektricien nog komen, ik heb materiaal besteld voor verlichtingsarmaturen (eigen ontwerp), er moet een oud kacheltje worden geïnstalleerd, een projectiescherm, de zetelbedden dienen nog te worden bekleed en afgewerkt, enz. enz. Voor het eindresultaat dus graag nog een paar maandjes geduld!