Lissabon

Een tijdje geleden had ik het geluk samen met Eric voor een lang weekend naar Lissabon te kunnen. Hij werd er voor zijn werk verwacht om 'sales chievements awards' uit te reiken en ik mocht mee. Zo een weekendje was welkom want Eric had heel veel gereisd de eerste maanden van het jaar, lees: was bijna niet thuis geweest. We logeerden in het luxueuse Olissippo Lapa Palace, een van origine 19de eeuwse statige herenwoning, op een van de heuvels van Lissabon, met zicht op de Tagusrivier. Pure luxe en verwennerij... De eerste avond begaven we ons op de Tagus voor een boottocht met diner aan boord. Een mooie eerste indruk van de stad, vanop het water.
De volgende ochtend was voor de 'spouses' een vrije ochtend voorzien, met keuze uit een paar activiteiten. Ik ben voor een uur massage gegaan, want daar krijg ik niet alle dagen de kans toe... en het deed bijzonder veel deugd! Na mijn ochtendlijke massage (om 8u al!) ben ik samen met een andere echtgenote, die ik kende vanuit de US, in alle rust gaan ontbijten op het prachtige terras van het hotel! De rest van de ochtend bracht ik al lezend en zonnend door op mijn 2 terrassen van onze hotelsuite. Zalig, zo gewoon eens tijd hebben om te niksen...
Na de werkvergadering van onze echtgenote(n)(s), konden we er echt aan beginnen. Eerst nog even een lichte lunch en dan konden we op verkenning in Lissabon. Eerst reden we naar het Castelo de São Jorge (Kasteel Sint-Joris), vanwaar het uitzicht op de stad indrukwekkend is. De oorsprong van dit bouwwerk gaat terug tot in de IJzertijd. De getande muur met zijn tien torens springt het meest in het oog. Op de binnenplaats van de ruïne is een rustig, schaduwrijk parkje, iets verder zijn een paar cafetjes, in de oude ruine verwerkt. Met de bus ging het dan verder door een aantal historisch wijken van Lissabon, we stapten uit in Belem, vanwaar destijds de ontdekkingsreizigers van wal staken. We bezochten er het 'Jeronimos' klooster en de toren van Belem. Het Hieronymietenklooster is een prachtig voorbeeld van Portugese architectuur, waarin allerlei symbolen en voorwerpen uit de zeevaart zijn verwerkt. Dit klooster werd gebouwd vanaf 1502. Dichtbij dit klooster staat de toren van Belem, die werd gebouwd om de ontdekkingsreizen van Vasco da Gamma en daarmee de grootmacht Portugal te herdenken. We sloten het bezoek aan Belem af met het proeven van 'Pasteis de Belem', een zoet gebakje met appel, suiker en kaneel, in een historische patisserie in Belem. Een mooie afsluiter van een interessante namiddag.
De volgende dag ging het richting Sintra, een dorp dat door de Unesco geklasseerd is als werelderfgoed. In Sintra was de 'Quinta da Regaleira' en vooral de prachtige tuinen van dit romantische landhuis, onze speeltuin voor een georganiseerde zoektocht naar 'de graal'. Dit landgoed zou Walt Disney geinspireerd hebben voor zijn Disney-kasteel, je weet wel, dat waarrond dat feetje vliegt met haar toverstokje. We deden er een soort schattentocht en hadden lunch onder een pergola, heel gezellig. 's Namiddags waren we vrij om de stad nog wat verder te verkennen. Overal bloeiden de jacaranda-bomen. Hun blauwe bloesems kleurden de hele stad, prachtig!
De laatste avond hadden we een barbecue aan de rand van het zwembad. Heel spontaan kwam het tot een zangwedstrijd tussen de vele aanwezige nationaliteiten. Samen met een paar andere Belgische vrouwen zongen we 'Sensualité' van Axelle Red, gevolgd door een typisch Franstalig ambiancelied, waarmee we iedereen in trein meenamen. De sfeer zat er goed in, de Belgische inzending werd verkozen als winnaar en de CEO dook het zwembad in met kleren en al... Een weinig later waagden velen van ons zich aan een nachtelijke duik, magisch moment.

Ongelukjes op school

Begin mei moesten we zowel met Nathalie als met Stefanie richting ziekenhuis of dokter. Stefanie had op school een grote splinter in haar been gekregen toen ze zich van de bank van een picknicktafel liet glijden, vlak voor het naar huis gaan. Een stuk hout zat wel voor 5cm in haar been onder haar vel. Toen ik het zelf probeerde te verwijderen, brak het af... We konden die avond nog bij de huisdokter terecht, die 2 dagen later de splinter heeft moeten verwijderen. Nu is het elke avond zalfje smeren om het litteken op haar achterbeen te laten vervagen.

Een week later bezeerde Nathalie zich bij het hardlopen tijdens de turnles, ze voelde plots pijn in haar knie. De eerste dagen dachten we aan een spierverrekking, maar toen na nog een paar dagen de pijn erger werd, gingen we naar de spoed met haar. Daar ging een voorlopige gips rond haar knie, in afwachting van een afspraak bij de orthopedist de week erna. Na dat bezoek ging er weer een gips om heen, nu iets professioneler aangebracht, voor weer 2 weken. Daarna weer bij de orthopedist en sindsdien heeft Nathalie een 'brace', voor nog eens 3 weken. De ligamenten van haar knie zijn verrekt, met name het ligament dat de knie op zijn plaats houdt. Dat heeft tijd nodig om te genezen, dus het is nu afwachten of het inderdaad vanzelf geneest. Indien niet, moet het ligament worden hersteld...

Vermiste poes terug na meer dan 9 maanden

Terwijl wij in de US woonden, hadden onze buren voor onze poes gezorgd. Onze poes is als vondeling bij ons terecht gekomen, ondertussen meer dan 10 jaar geleden. Meenemen naar de US was niet evident en onze buren waren bereid in onze afwezigheid voor haar te zorgen. Tijdens de zomervakanties kwamen de kinderen en ik altijd voor een zestal weken naar Belgie, en, trouw als ze was, kwam 'Zwartkopje' ons bij onze thuiskomst verwelkomen en was ze blij om de zomer met ons door te brengen.
Bij onze verhuis uit de US vorige zomer hadden we een extra gezinslid met ons mee, namelijk 'Chess', onze jonge boston terrier. Hoewel de buren 'Zwartkopje' kort ervoor nog hadden gezien, kwam ze bij onze thuiskomst niet opdagen. We zetten buiten eten voor haar, maar toen we na een week geen teken van haar hadden, stopten we daar mee. Heel de zomer geen teken van haar. Het werd herfst en winter en nog was er geen Zwartkopje te zien. We vreesden dat ze dood was, of, in het beste geval, elders een thuis had gevonden. Wellicht had de aanwezigheid van onze hond ook niet geholpen.
Vorige maandag dan, ik was boven in de badkamer, samen met Stefanie, toen ik door het raam een poes zag, die wel veel weg had van 'Zwartkopje'. Ik liep onmiddellijk naar beneden, riep de kinderen, opende de voordeur en riep haar naam. Vrijwel onmiddellijk kwam onze poes tevoorschijn en kwam ze op ons toegelopen... We konden het amper geloven. De kinderen waren in de wolken! Snel werd een kopje melk aangedragen en ... hondenvoer van Chess (want kattevoer hadden we niet meer). De kinderen bleven nog een hele tijd buiten aan de voordeur zitten samen met hun teruggevonden poes. Ondertussen lag Chess nietsvermoedend te slapen.
Het werd de volgende dagen duidelijk dat de poes niet achteraan in de tuin durft, waar Chess haar domein heeft. Onze voor- en achtertuin zijn van elkaar gescheiden door 2 houten hekkens. De hond komt niet in de voortuin. Daarom krijgt Zwartkopje eten aan de voordeur, zodat ze met een gerust hart kan eten. De voortuin is het terrein van Zwartkopje, de achtertuin is Chess' territorium. Zo is iedereen tevree.

Tijd voor ontspanning in La Moulinal

Tussen het verven door en de andere voorbereidingen van het zomerseizoen, namen we natuurlijk ook wat tijd voor rust en genieten. We ontdekten een nieuwe patisserie in het centrum van Villeréal: patisserie Blanchard, of 'le royaume de la gourmandise', zoals ze het zelf noemen op hun website. En dat is niet gelogen: die zaak is een feest voor alle zintuigen. We kozen elk een van hun smakelijke kunstwerkjes uit en genoten volop!! Een van hun specialiteiten is 'macarons'. Tegenwoordig zijn deze lekkernijen weer erg in de mode, je ziet ze nu ook in allerlei felle kleurtjes, met al even kleurrijke vullingen.

La Moulinal: nieuwe look voor 'maison d'amis'

Voor de eerste week van de paasvakantie ging ons gezin 3 verschillende wegen uit. Nathalie trok op avonturenkamp in Houffalize en Evelien op paardekamp in haar geliefde plaatselijke manège bij haar geliefde paarden...
Voor het eerst in 4 jaar vergezelde Eric Stefanie en mij om 'La Moulinal' klaar te maken voor het seizoen. De voorbije 3 jaar kwamen Stefanie en ik rond deze periode vanuit Michigan naar Parijs gevlogen, waar we opgepikt werden door oma en opa, en met ons vieren deden we al het nodige om ons vakantieparadijsje klaar te stomen voor onze lente- en zomergasten. Dit jaar geen air france, maar wel een gewoon de wagen om naar de Lot-et-Garonne te rijden. We hadden natuurlijk weer een projectje voor ogen, we wilden de plafonds in 'maison d'amis' een nieuwe, frisse look geven. Daarvoor hadden we een mooie kalkverf bij. Kalkverf heeft het grote voordeel dat geen schadelijke stoffen vrijkomen tijdens en na het aanbrengen. Bovendien helpt kalkverf bij het optimaal houden van de luchtkwaliteit in een huis. De gekozen lichte kleur past -vind ik - mooi bij de natuursteen die als accenten in het interieur te zien zijn. De ruimte is ook een heel stuk klaarder geworden. Drie dagen hebben we geverfd, ook Stefanie heeft het beste van zichzelf gegeven, en we zijn echt wel tevreden over het resultaat.

Interim wiskunde

Is het echt al zo lang geleden dat ik hier nog wat neerpende...? Eigenlijk is het wel grappig: als er weken zijn waarin weinig gebeurt, is er wel tijd om te schrijven, maar geen stof genoeg.Van zodra het drukker, boeiender wordt, ontbreekt het al gauw aan tijd om alle belevenissen 'op papier' te krijgen. Waar zal ik beginnen? Een week of zes geleden raakte ik aan de praat met de directrice van de school van Evelien en Nathalie. Ik vertelde haar dat ik thuis was, en altijd bereid om eens in te springen of te helpen waar nodig. Toen ik erbij vertelde dat ik ook een aggregaat heb, vroeg ze me om mijn cv te bezorgen. Dat deed ik, en het duurde niet lang voor ik gecontacteerd werd door de zusterschool, een TSO op 500m van ons huis. Een leerkracht diende vervangen te worden, tot aan de paasvakantie. Veel tijd voor inwerken was er niet. 4 klassen, 11 lesuren per week. Zo zijn de voorbije weken voorbijgevlogen. Twee van de vier klassen hebben ook paasexamens, die nog moesten opgesteld worden... Vorige week examens opstellen, dit weekend en morgen examens verbeteren.

Vrienden en tennis

Het leek of ik nooit ben weggeweest. Deze week ben ik met Eric meegekomen op een businesstrip naar Midland. Eric ging overdag werken en ik mocht me amuseren, geen slechte deal, he? Berekoud is het deze week in Midland, maar wat wil je, het is nog maar februari. Ik had mijn komst aangekondigd, mijn vriendinnen van de French club en de Nederlandse club lastten zomaar een extra lunch of koffie in, zodat we elkaar konden zien en bijpraten! Ik voel me echt verwend deze week, verwend door al de aandacht.
Een lijstje van alle sociale activiteiten? Hier komt het.
Met de dames van de Franse club ging ik op maandag lunchen. Dinsdag was er koffie met een paar dames van de Nederlandse club. Ann en Claudine konden er die namiddag niet bij zijn, dus zochten we een ander moment om elkaar te zien. Met Ann lukte het op donderdag. Ik reed naar Bay City om met haar te gaan lunchen, tussen 2 lesmomenten is. Ann en haar familie hebben besloten in Midland te blijven en sinds een paar maanden is Ann opnieuw aan het werk gegaan als leerkracht Frans, aan 2 hogescholen in de buurt. We babbelden gezellig bij tijdens lunch, gingen rondneuzen in een winkeltje dat we beiden leuk vinden, dronken samen koffie en gingen weer onze eigen weg. Kort maar krachtig! Met Claudine kon ik vandaag nog een uurtje quality-time forceren. Ik ging haar opzoeken bij de kapper en samen trokken we na haar kappersbezoek naar de ernaast gelegen koffiezaak, waar we bij een kop koffie konden bijpraten. Ik ben zo blij dat ik haar gezien heb, al was het maar voor een uurtje!
Met mijn vroegere buurvrouwen en 2 andere vriendinnen ben ik dan weer op woensdag gaan lunchen. Onze buurt in Midland was uniek, met veel kinderen in de buurt, die graag samen speelden en plezier maakten. Met de mama’s maakte ik afspraken rond carpooling, elkaars kinderen even oppassen terwijl een mama een van haar andere kinderen moest afhalen of wegbrengen. Onze buurt was een echte gemeenschap van mensen die elkaar hielpen waar nodig en elkaars gezelschap apprecieerden. Mis ik dat? Ja, eerlijk gezegd wel! En de kinderen, aan beide zijden van de oceaan, missen hun oude buren en vrienden. We legden tijdens onze lunch de kiem voor ontmoetingen tijdens de zomer, aan beide zijden van de oceaan...
Op woensdag kon ik ook nog een ‘out of the blue coffee’ meepikken van de IWC (International Women’s Club). Wat is dit? Een koffiemoment dat doorgaat bij een van de leden, ongeveer eens per maand, en elke keer bij iemand anders. Niets reserveren, je gaat gewoon als je zin en tijd hebt, en je weet dat je mensen gaat terugzien en nieuwe mensen kan ontmoeten. Gewoon lekker praten rond het keukeneiland met een geurende kop koffie in de hand. Supergezellig, met meer dan 10 vrouwen van verschillende nationaliteiten!
Tussen de koffies en lunches door liep ik ook even binnen bij de Montessorischool, waar ik 2 jaar Frans heb gegeven, heb ik een beetje gewinkeld en ben ik 2 keer gaan sporten: naar zumbaklas in het begin van de week en vandaag 1,5u cardiotennis, georganiseerd door het tenniscentrum, met als bonus het gezelschap van een aantal tennisprofs, die in Midland deelnemen aan de Dow Corning Tennis Classic.
Dat brengt me uiteindelijk bij het jaarlijks weerkerende $100.000 tornooi voor vrouwen (USTA-circuit). Kon ik een betere week uitkiezen dan de week van het tennistornooi, waar ik, na een dag van ‘socialisen’, ’s avonds gewoon kon doorgaan met mensen ontmoeten en tegelijk toptennis kon bijwonen, 4 avonden op rij? Ik liep steeds weer tegen mensen aan die ik kende, Eric noemde me de ‘social butterfly’.
Morgenavond keren we terug naar huis, terug naar de kinderen, die zeker gaan willen weten wie van hun vrienden wij gezien hebben!