Sporten

In Midland deden we allemaal vrij veel sport. Dat wilden we niet verliezen, dus moesten we ook hier op zoek naar sportinfrastructuur. Vermits Eric en ik in de periode voor onze verhuis naar Midland totaal geen tijd voor sport hadden en de kinderen nog geen tennis speelden, moesten we nu op zoek naar een tennisclub. We vonden er een, op aanraden van een collega van Eric. Qua accommodatie niet te vergelijken met de tennisclub in Midland, maar daar waren we dan ook wel echt ongelofelijk verwend, en het was ook vlak bij. Nu moeten we 20' rijden, maar we gaan op zaterdagavond voor een tweetal uur, met heel het gezin. We nemen les, Stefanie apart, Nathalie en Evelien samen en Eric en ik samen. Een echte gezinsactiviteit waar we elke week naar uitkijken.
Evelien en Nathalie hebben ook al een aantal weekends paardgereden en de manège lijkt hen erg te bevallen. Ze leren ook heel veel bij.
Nathalie is ook in een volleybalclub en doet dat heel graag.
Verder zijn Eric en ik opnieuw beginnen dansen. We hadden dansles gevolgd tot vlak voor onze verhuis naar Midland en wilden dat nu terug opnemen. Best wel zweten die eerste lessen, want we zijn al veel kwijt van de verschillende figuren en choreografieën. Met het vele reizen van Eric vrees ik bovendien dat we maar 50% van de wekelijkse lessen zullen kunnen volgen, wat mogelijk tot frustratie gaat leiden, wanneer we weer maar eens niet gaan kunnen volgen...
En wat met de zumba? Dat wou ik natuurlijk ook niet laten schieten. Vaststelling: veel zumbalessen in de buurt, ook in Europa een echte rage, maar allemaal 's avonds! Niet evident, ik laat de kinderen niet graag alleen thuis als Eric er niet is. Gevolg: nog maar 1 keer naar een zumbales geweest. Het was wel tof, en druk bijgewoond!

Autoperikelen

Toen we eerder dit jaar besloten onze VW eos, die we in de US kochten, mee te verhuizen naar België, hadden we ons niet kunnen indenken dat we pas 4 maand na verscheping de auto zouden terugzien... Vorige donderdag kwam eindelijk het verlossende telefoontje: de auto was ter plaatse bij de invoerder, nog met Amerikaanse platen, maar met toelating om te rijden!Hoewel de auto al sinds eind juli in de haven van Zeebrugge stond, na een overtocht per boot vanuit de States, heeft de invoerder er maanden over gedaan om het papierwerk rond te krijgen. De auto moest worden vrijgegeven door de douane. Dat kon pas nadat het papierwerk rond was rond vrijstelling van invoerrechten en BTW voor de ingevoerde wagen. Reden van vrijstelling is omdat het een verhuis betreft en geen invoer voor verkoop van de wagen. Bijkomende voorwaarde is dat de wagen minstens 12 maanden in het bezit van de eigenaar was voor verscheping en niet binnen de 12 maanden na invoer wordt verkocht door de eigenaar. Doordat verschillende instanties betrokken zijn, is de invoerder van het kastje naar de muur gestuurd en is veel tijd verloren gegaan. Elke week informeerden we meerdere keren naar de stand van zaken en iedere keer opnieuw bleek een ander obstakel de kop te hebben opgestoken, waarvoor een oplossing moest gevonden worden.Ondertussen sloeg ik me uit de slag met de 25 jaar oude VW golf van mijn moeder, een auto die door mijn ouders voornamelijk nog van stal gehaald wordt om naar het containerpark te gaan... Met deze auto heb ik destijds leren rijden, heb ik als piepjonge chauffeur mijn eerste accidentje gehad: bij het achteruitrijden van de oprit een confrontatie met de kruiwagen, die op de oprit stond, omdat papa in het perk ernaast onkruid aan het wieden was. Het beestje heeft dus al trouw dienst bewezen, maar heeft toch zijn beste tijd gehad. Vooral last van ochtendhumeur, valt geregeld stil in de eerste kilometers die er ’s morgens mee gereden worden, best vervelend, blijkbaar een probleempje met de batterij. Eens goed opgewarmd en een 5-tal km verder wordt het rijden toch nog relatief aangenaam. Ondanks deze ongemakken was ik blij om vervoer te hebben om de kinderen naar school te brengen, boodschappen te doen, ...En dus mochten we eindelijk donderdag de auto ophalen, de verzekering was dezelfde dag nog door ons geregeld, ook een beetje speciaal, vermits de auto nog Amerikaanse nummerplaten heeft. Onze ‘eigen’ verzekeringsmaatschappij beweerde een auto met Amerikaanse nummerplaten niet te kunnen verzekeren, dus zochten we een verzekeringsmaatschappij die wel wist hoe dit in zijn werk ging. Tijdelijk rijden we dus rond als Amerikaan, met een papier in de auto waarop vermeld staat dat wij toelating hebben zo rond te rijden tot wanneer we een Belgische nummerplaat hebben. Van de douane verwachten we nog confirmatie dat alles nu geregeld is, daarna volgt nog een conformiteitskeuring voor de auto. Pas daarna kunnen we een nummerplaat aanvragen. Nooit gedacht dat een auto verhuizen zoveel voeten in de aarde ging hebben...

Kweeperengelei

Vorige week heb ik voor het eerst in mijn leven kweeperengelei gemaakt. In onze tuin staat een kweeperenboom, die vol rijpe kweeperen hing. Ik ben dol op kweeperengelei, dus besloot ik het erop te wagen. Met wat advies van mama, en het receptje gegoogled, kon ik aan de slag. Twee grote soeppotten met kweeperen stonden enige tijd later te pruttelen op het fornuis. Dan een nachtje laten staan, de volgende ochtend eerst neteldoeken gaan kopen, en dan de kweeperen zeven, suiker erbij en opnieuw koken tot de gelei dik genoeg is (hier komt de test met de houten lepel en de druppel gelei die er blijft aan hangen als de gelei de juiste dikte heeft). Potten uitkoken en de gelei erin doen. 29 potten gelei was het resultaat. Densiteit wonderwel goed, de dag nadien het resultaat ook geproefd, en, oh yeah ... hmmmm, lekker!! Ik ben er best fier op. Maar, om eerlijk te zijn, ik vond dat het toch meer tijd nam dan ik gedacht/gehoopt had. Niet iets om elke week te doen...

Ik kan niet geloven dat het ondertussen alweer oktober is. De nasleep van de verhuis houdt me goed zoet. Sedert vorige week is onze slaapkamer eindelijk dozenvrij, na dagen en dagen uitpakken, sorteren, organiseren, weggooien,...
Nu nog de bureau verder onder handen pakken, van het teveel aan meubelen afraken dat nu onze garage vult, enz.
Ondertussen zijn de kinderen goed ingeburgerd op school. Het is even aanpassen aan de Belgische schoolmentaliteit, met strengere leerkrachten en veel meer toetsen aan de ene kant en anderzijds dan weer meer middagpauze, wat de spijsvertering ten goede komt, en de woensdagmiddag vrij. Wat dit laatste betreft, Nathalie is in september 3 dagen aan zee geweest, als kennismakingstrip voor de eerstejaars. Evelien trok met de tweedejaars voor een dag naar Doornik voor een heuse stadszoektocht, en français, bien-sûr.
Ondertussen is Evelien ook sinds een paar weken herenigd met haar hamster. Het beestje mocht mee de bedrijfs-jet op, vermits de commerciële vliegtuigmaatschappijen geweigerd hadden haar mee te nemen. Dus zat er niets anders op dan haar achterlaten bij onze vrienden/buren in afwachting van een vlucht Midland-Brussel. Eindelijk was het dan zover. Eric is de hamster op een zondagavond gaan afhalen in Zaventem, van een VIP-behandeling gesproken...

Nieuw schooljaar, nieuwe school

Het schooljaar is ondertussen gestart. Alle 3 onze dochters hebben ernaar uitgekeken. Evelien en Nathalie hoopten vriend(inn)en van vroeger terug te zien en nieuwe vriendinnen te maken. Stefanie heeft al haar vriend(innet)jes achtergelaten in Michigan, en die heeft ze tijdens de vakantie erg gemist, dus is het goed dat het schooljaar nu gestart is, een nieuw begin voor haar.
De eerste halve week verliep vlot. Nathalie fietst naar school, samen met haar vriendin Philine, met wie ze bevriend is sedert de kleuterklas. Evelien heeft een vriendin vanuit de vioolklas in Zottegem in haar klas, die vlak bij ons woont en zij trekken samen te voet naar school. Stefanie breng ik naar school. Ze past zich bijzonder goed aan. Het lezen is een makkie voor haar. Ze kon in het Engels lezen, dat had ze in de Montessori-school geleerd. Ze was zo geïnteresseerd in het lezen dat ze vanaf eind vorig schooljaar in Nederlandstalige boekjes begon te lezen. Met een beetje hulp van ons, maar vooral door deductie en zelf op ontdekking gaan, ging ze in de vakantie bijzonder vooruit met lezen. Een hele wereld gaat voor haar open, ze geniet er erg van. Ze leest ondertussen boekjes op niveau AVI2. Vermits ze de kleuterklas niet in België gedaan heeft, moest ze een taaltest afleggen bij iemand van het CLB. Slagen in de taaltest was voorwaarde om het eerste leerjaar te kunnen aanvatten. We zijn in de US altijd Nederlands blijven praten thuis, dus er was geen probleem.
Academisch gaat het heel goed op school, nu nog een beetje geduld om iemand te vinden met wie het goed klikt en die ze haar vriendinnetje kan noemen. Voorlopig is het nog een beetje aftasten. Ik wens het haar alvast toe en het doet wel een beetje pijn te weten dat ze heimwee heeft naar haar vroegere 'best friends' op de Montessori-school, en dat ze ernaar uitkijkt hen terug te zien...
Voor Evelien is het even doorbijten voor Frans. Ze moet vervoegingen herhalen, ze had een eerste test vorige donderdag, die problematisch was. Er komt voor haar een herkansing volgende dinsdag. Dus werd het een weekend studeren, nog maar het tweede weekend van het schooljaar, maar ja, ze moet heel wat inhalen, omdat we ons vorig jaar vooral op Latijn hadden geconcentreerd. Een harde noot om te kraken! Ook Nathalie heeft het wat moeilijk met Frans, maar voor haar is de in te halen leerstof wel minder groot. Ook Nederlands wordt een uitdaging de eerste weken/maanden. Voor wiskunde en wetenschappen staan ze allebei dan weer duidelijk voor op het Belgisch leerplan, dus dat is mooi meegenomen.
Hoewel we teruggekeerd zijn naar ons vaderland, heeft deze periode veel gemeen met de eerste maanden in Midland. De kinderen dienen terug opnieuw te beginnen: nieuwe school, nieuwe vakken, andere aanpak, nieuwe vriend(inn)en,... Ook hun buitenschoolse activiteiten dienen opnieuw georganiseerd te worden. Evelien volgt weer vioolles in de muziekacademie in Zottegem, Nathalie wou liever stoppen met viool. We hebben ook al een manège gevonden voor hun paardrijles, een tennisclub voor ons allemaal (vanaf oktober). Nathalie speelt volleybal in Michelbeke sedert vorig weekend. Nu nog Stefanie inschrijven voor zwem- en/of turnles. Dan moet mama maar eens op zoek naar zumba, dat heeft ondertussen ook Europa in de ban, dus dat moet wel lukken, en misschien nog ergens yoga. Volgende donderdag starten Eric en ik alvast opnieuw met dansles...

Communiefeest

We hadden ons geen idealere dag kunnen dromen. Na veel regen in de dagen en weken voor de grote dag, scheen op zaterdag 21 augustus de zon en was het heerlijk vertoeven buiten. Kristof, Lorena en de kinderen waren sinds dinsdag in het land en hadden de dag ervoor bij ons doorgebracht en waren blijven slapen. Plezant om in alle rust nog eens te kunnen bijbabbelen, want veel zien wij elkaar niet, vooral de voorbije jaren niet, met wij in de US en zij in Italie. Op vrijdag hadden we samen de tafels aangedragen, geschikt en gedekt.
Op zaterdag was de familie verwacht tegen 's middags. Het aperitief namen we buiten in de tuin. De sfeer zat er meteen in. Na het eten trok iedereen weer naar buiten en hebben we allemaal heerlijk genoten van een zalige zomerdag in de tuin. Er werd gezwommen, gespeeld, gebabbeld en gelachen tot 's avonds laat. Evelien en Nathalie waren super tevreden over hun feest, en iedereen had het goed naar zijn zin gehad. Kortom, weer een dag om niet te vergeten!

Tussen 'La Moulinal' en thuis

Onder een grijze hemel en regen vanaf de Loirestreek zijn Eric en ik voor het tweede weekend op rij onderweg van ‘La Moulinal’ in de Lot-et-Garonne naar huis. Wij verhuren onze 2 vakantiehuizen in de mooie Sud-Ouest. In volle voorbereiding van onze verhuis van de US naar België kregen we bericht dat door persoonlijke problemen het koppel dat voor ons al 5 jaar de wissels deed ( onderhoud huizen, ontvangen van de vakantiegangers, wassen beddegoed, onderhoud zwembad,…) het niet meer aankon om het nog verder te doen. We vonden vervanging in een koppel dat we ook al jaren kennen, maar dit seizoen was voor hen al volgeboekt, dus besloten we deze zomer de wissels zelf te doen… Eigenlijk best een opportuniteit, want het geeft ons de kans onze vakantiegasten zelf te ontmoeten, hen te laten delen in onze ervaringen over wat er te bezoeken en te beleven valt in de streek die ondertussen onze tweede thuis (in Europa) is geworden.
Vorig weekend vertrokken Eric en ik op vrijdagochtend. We hadden bij toeval tijdens onze eigen vakantie in ‘La Moulinal’ in juli een charmante chambre d’hôte ontdekt in de buurt, in Cahuzac, waar we voor 2 nachten hadden geboekt. Monique en haar man ontvingen ons hartelijk in hun bijzonder smaakvol ingerichte ‘l’ancien couvent’, een oud klooster dat ze 4 jaar geleden hadden gekocht van de nonnekes. Het had jaren dienst gedaan als weeshuis. De mooie volumes en hoge plafonds komen extra tot hun recht doordat de houten plafonds in grijs en wit geverfd zijn. Wij sliepen in kamer 1, de grootste kamer, met een hemelbed, een ruime zithoek en een mooie badkamer. Het oude klooster had een kleine sfeervolle tuin waarin we ons ‘s avonds even konden ontspannen bij een glaasje zelfgemaakte notenwijn. Op vrijdagavond gingen we hallo zeggen bij de vakantiegangers die de volgende dag weer naar huis vertrokken. Op zaterdagochtend trokken we dan terug naar ‘La Moulinal’ voor een dagje werken om de huizen en het domein weer ‘spic en span’ te maken voor de volgende gasten. Onze gasten kunnen ontmoeten is echt wel tof, we genieten ervan en ook zij appreciëren dat we hen zelf verwelkomen. Zo kunnen we beiden gezichten plakken op de persoon met wie we mailden of belden op het moment van de reservatie. Nadien was het tijd voor een terrasje, we genoten van de warme avondzon op het terras van een Italiaans restaurant in Eymet. Vrijdagavond hadden we gegeten op een terras in Monflanquin. Zo wordt zo een weekendje naast werken toch ook genieten, van het zalige weer en het lekkere eten van de streek. Zondagochtend trokken we nog even naar de markt in Issigeac, waar er naast de traditionele markt ook brocante was. We kochten 2kg nectarinen, van die lekker sappige zoals je ze ‘bij ons’ in het noorden niet kan kopen… en dan ging het richting België om verder te gaan doen met het uitpakken van de dozen van de verhuis en het bed- en badlinnen te wassen dat we hadden meegebracht vanuit ‘La Moulinal’.
Vorige vrijdag hetzelfde scenario, de kinderen bij oma en opa, en wij richting Lot-et-Garonne. Deze keer verbleven we in Castillonnès, bij ‘Les Remparts’, ons lievelingsrestaurant van de streek, over hun hotel/chambre d’hôte zijn we na dit weekend iets minder enthoesiast. Zaterdagavond genoten we er wel weer van een voortreffelijk dinertje bij een overheerlijk rood Duras-wijntje. Deze keer Fransen en Engelsen als huurders, bijzonder vriendelijke mensen, die blij waren aan hun vakantie te kunnen beginnen. De kinderen gingen onmiddellijk op verkenning, het zwembad trok aan als een magneet, dit komt zeker goed! Weer nectarinen gekocht op de markt van Issigeac en deze keer ook tomaten van Marmande, een dikke, vlezige en bijzonder smaakvolle tomaat, ideaal voor tomatensoep. Het zonnige weer ligt ondertussen ook duidelijk achter ons, de regen is onze reisgezel.