La Moulinal: nieuwe look voor 'maison d'amis'

Voor de eerste week van de paasvakantie ging ons gezin 3 verschillende wegen uit. Nathalie trok op avonturenkamp in Houffalize en Evelien op paardekamp in haar geliefde plaatselijke manège bij haar geliefde paarden...
Voor het eerst in 4 jaar vergezelde Eric Stefanie en mij om 'La Moulinal' klaar te maken voor het seizoen. De voorbije 3 jaar kwamen Stefanie en ik rond deze periode vanuit Michigan naar Parijs gevlogen, waar we opgepikt werden door oma en opa, en met ons vieren deden we al het nodige om ons vakantieparadijsje klaar te stomen voor onze lente- en zomergasten. Dit jaar geen air france, maar wel een gewoon de wagen om naar de Lot-et-Garonne te rijden. We hadden natuurlijk weer een projectje voor ogen, we wilden de plafonds in 'maison d'amis' een nieuwe, frisse look geven. Daarvoor hadden we een mooie kalkverf bij. Kalkverf heeft het grote voordeel dat geen schadelijke stoffen vrijkomen tijdens en na het aanbrengen. Bovendien helpt kalkverf bij het optimaal houden van de luchtkwaliteit in een huis. De gekozen lichte kleur past -vind ik - mooi bij de natuursteen die als accenten in het interieur te zien zijn. De ruimte is ook een heel stuk klaarder geworden. Drie dagen hebben we geverfd, ook Stefanie heeft het beste van zichzelf gegeven, en we zijn echt wel tevreden over het resultaat.

Interim wiskunde

Is het echt al zo lang geleden dat ik hier nog wat neerpende...? Eigenlijk is het wel grappig: als er weken zijn waarin weinig gebeurt, is er wel tijd om te schrijven, maar geen stof genoeg.Van zodra het drukker, boeiender wordt, ontbreekt het al gauw aan tijd om alle belevenissen 'op papier' te krijgen. Waar zal ik beginnen? Een week of zes geleden raakte ik aan de praat met de directrice van de school van Evelien en Nathalie. Ik vertelde haar dat ik thuis was, en altijd bereid om eens in te springen of te helpen waar nodig. Toen ik erbij vertelde dat ik ook een aggregaat heb, vroeg ze me om mijn cv te bezorgen. Dat deed ik, en het duurde niet lang voor ik gecontacteerd werd door de zusterschool, een TSO op 500m van ons huis. Een leerkracht diende vervangen te worden, tot aan de paasvakantie. Veel tijd voor inwerken was er niet. 4 klassen, 11 lesuren per week. Zo zijn de voorbije weken voorbijgevlogen. Twee van de vier klassen hebben ook paasexamens, die nog moesten opgesteld worden... Vorige week examens opstellen, dit weekend en morgen examens verbeteren.

Vrienden en tennis

Het leek of ik nooit ben weggeweest. Deze week ben ik met Eric meegekomen op een businesstrip naar Midland. Eric ging overdag werken en ik mocht me amuseren, geen slechte deal, he? Berekoud is het deze week in Midland, maar wat wil je, het is nog maar februari. Ik had mijn komst aangekondigd, mijn vriendinnen van de French club en de Nederlandse club lastten zomaar een extra lunch of koffie in, zodat we elkaar konden zien en bijpraten! Ik voel me echt verwend deze week, verwend door al de aandacht.
Een lijstje van alle sociale activiteiten? Hier komt het.
Met de dames van de Franse club ging ik op maandag lunchen. Dinsdag was er koffie met een paar dames van de Nederlandse club. Ann en Claudine konden er die namiddag niet bij zijn, dus zochten we een ander moment om elkaar te zien. Met Ann lukte het op donderdag. Ik reed naar Bay City om met haar te gaan lunchen, tussen 2 lesmomenten is. Ann en haar familie hebben besloten in Midland te blijven en sinds een paar maanden is Ann opnieuw aan het werk gegaan als leerkracht Frans, aan 2 hogescholen in de buurt. We babbelden gezellig bij tijdens lunch, gingen rondneuzen in een winkeltje dat we beiden leuk vinden, dronken samen koffie en gingen weer onze eigen weg. Kort maar krachtig! Met Claudine kon ik vandaag nog een uurtje quality-time forceren. Ik ging haar opzoeken bij de kapper en samen trokken we na haar kappersbezoek naar de ernaast gelegen koffiezaak, waar we bij een kop koffie konden bijpraten. Ik ben zo blij dat ik haar gezien heb, al was het maar voor een uurtje!
Met mijn vroegere buurvrouwen en 2 andere vriendinnen ben ik dan weer op woensdag gaan lunchen. Onze buurt in Midland was uniek, met veel kinderen in de buurt, die graag samen speelden en plezier maakten. Met de mama’s maakte ik afspraken rond carpooling, elkaars kinderen even oppassen terwijl een mama een van haar andere kinderen moest afhalen of wegbrengen. Onze buurt was een echte gemeenschap van mensen die elkaar hielpen waar nodig en elkaars gezelschap apprecieerden. Mis ik dat? Ja, eerlijk gezegd wel! En de kinderen, aan beide zijden van de oceaan, missen hun oude buren en vrienden. We legden tijdens onze lunch de kiem voor ontmoetingen tijdens de zomer, aan beide zijden van de oceaan...
Op woensdag kon ik ook nog een ‘out of the blue coffee’ meepikken van de IWC (International Women’s Club). Wat is dit? Een koffiemoment dat doorgaat bij een van de leden, ongeveer eens per maand, en elke keer bij iemand anders. Niets reserveren, je gaat gewoon als je zin en tijd hebt, en je weet dat je mensen gaat terugzien en nieuwe mensen kan ontmoeten. Gewoon lekker praten rond het keukeneiland met een geurende kop koffie in de hand. Supergezellig, met meer dan 10 vrouwen van verschillende nationaliteiten!
Tussen de koffies en lunches door liep ik ook even binnen bij de Montessorischool, waar ik 2 jaar Frans heb gegeven, heb ik een beetje gewinkeld en ben ik 2 keer gaan sporten: naar zumbaklas in het begin van de week en vandaag 1,5u cardiotennis, georganiseerd door het tenniscentrum, met als bonus het gezelschap van een aantal tennisprofs, die in Midland deelnemen aan de Dow Corning Tennis Classic.
Dat brengt me uiteindelijk bij het jaarlijks weerkerende $100.000 tornooi voor vrouwen (USTA-circuit). Kon ik een betere week uitkiezen dan de week van het tennistornooi, waar ik, na een dag van ‘socialisen’, ’s avonds gewoon kon doorgaan met mensen ontmoeten en tegelijk toptennis kon bijwonen, 4 avonden op rij? Ik liep steeds weer tegen mensen aan die ik kende, Eric noemde me de ‘social butterfly’.
Morgenavond keren we terug naar huis, terug naar de kinderen, die zeker gaan willen weten wie van hun vrienden wij gezien hebben!

Op bezoek naar Midland

Binnenkort vlieg ik samen met Eric mee naar Midland, zomaar, om vriendinnen en vroegere buren te bezoeken. Ik had beloofd contact te houden en te proberen af en toe eens met Eric mee te reizen naar Midland. Bovendien moet Eric net de week van het tennistornooi, de Dow Corning Tennis Classic in Midland zijn, een ideaal moment om een topevenement bij te wonen en er veel ouden bekenden tegen het lijf te lopen! In een stad als Michigan met veel expats, zijn de sociale contacten anders dan in een Vlaamse gemeente als Brakel. Als expat ga je op zoek naar anderen, zoek je steun en raad bij andere expats. Het sociaal netwerk van expats is georganiseerd, met regelmatige bijeenkomsten en evenementen, die je de kans geven je sociaal netwerk vrij snel uit te bouwen. Omdat iedereen ver van familie zit, ver van de eigen roots, is er veel solidariteit. Ik heb op korte tijd heel wat vriendschappen kunnen uitbouwen, de ene intens, de andere eerder oppervlakkig, maar allebei waardevol.
Ook met een aantal Amerikaanse families hebben we vrij goede contacten opgebouwd, al blijven deze altijd een stuk oppervlakkiger. Ik heb de indruk dat de meesten het niet de moeite vinden echt te investeren in een vriendschap met mensen die enkele jaren nadien toch weer verhuizen. De kinderen hebben, meer dan ik, via de school en hun sportaciviteiten een pak Amerikaanse vrienden en vriendinnen. Zij hebben nu dan ook spijt dat ze niet mee kunnen met ons, schoolplicht heet dat. Misschien reizen we later dit jaar nog een keertje met heel het gezin richting Midland, wie weet.

Verhuis- en andere projecten

Als je na 3 jaar afwezigheid met je gezin terug verhuist naar je eigen huis, komt er veel meer bij kijken dan je op het eerste zicht zou denken. We zijn naar de US vertrokken met een kleuter van bijna 3 jaar en 2 lagere schoolkinderen. Na 3 jaar keren we terug met een tiener, een pre-tiener en eentje in het eerste leerjaar. Dat betekent dat ons gezinnetje 'groot' wordt en andere behoeften heeft dan voor ons vertrek. Evelien en Nathalie hadden een bureau nodig, het kleine kleerkastje van Stefanie werd te klein (in ons huis in de US waren er ingemaakte kasten in de slaapkamers), dus kochten we een kleerkast en 2 bureaus. De bureaus zijn in oktober geleverd, de kleerkasten vandaag. In ons bureau wilden Eric en ik wat meer bergruimte, dus bestelden we wandkasten. Deze werden pas de week voor de kerstvakantie geleverd, waardoor een heleboel dozen met boeken tot dan noodgedwongen in de garage waren blijven staan. Zo kwam het dus dat we eind december nog steeds verhuisdozen aan het leegmaken waren. We zijn er nog niet helemaal mee klaar, maar het einde is nu wel echt in zicht.
Doordat we heel wat meubels van Eric's ma hadden meegenomen naar de US, en we ginder ook een aantal meubels hadden bijgekocht, moesten we hier van een aantal oude meubels af. De hulporganisatie aan wie we de meubels wilden schenken, had een deel zelf opgehaald, maar zat nadien in tijdsnood, waardoor weer een paar weken voorbijgingen met overtollige meubels in de garage (samen met de uit te pakken dozen) en bijgevolg onze auto's buiten. Ondertussen heeft Eric zelf de meubels kunnen wegbrengen en is het in de garage een heel stuk opgeklaard...
Veel boeiender dan het postverhuisproject is een ander project dat we aan het vormgeven zijn. We willen onze zolder ombouwen tot een multifunctionele ruimte: 'family room', 'game room', 'party room', ... Tijdens de kerstvakantie zijn we al druk in de weer geweest: muren verven, een schuifwand installeren, 2 zetelbedden bouwen. Maar het meest voldoening geeft de zelfgebouwde bar, vertrekkend van een bestaand meubel, mits wat zoekwerk, creativiteit, handigheid en teamwerk omgebouwd tot een trendy (al zeg ik het zelf) barmeubel ... Uit een zijpaneel van een andere oude kast maakten we een bord, Stefanie hielp bij het aanbrengen van een laagje bordverf. Nu vaneigens nog een koelkastje kopen en opvullen, dan kunnen we op het bord noteren wat we in huis hebben om de dorstigen te laven. De komende periode moet de elektricien nog komen, ik heb materiaal besteld voor verlichtingsarmaturen (eigen ontwerp), er moet een oud kacheltje worden geïnstalleerd, een projectiescherm, de zetelbedden dienen nog te worden bekleed en afgewerkt, enz. enz. Voor het eindresultaat dus graag nog een paar maandjes geduld!

Witte kerst

Blij dat we dit jaar geen vliegtuig moesten nemen om kerstmis te komen vieren. De sneeuw zorgt dezer dagen immers voor chaos op de weg en op de luchthavens. We hebben kerstavond voor het eerst sinds lang relatief rustig kunnen voorbereiden. Geen valiezen pakken, geen reis, geen jetlag, een echte verademing. Eric houdt ervan te koken als er volk komt, hij geniet ervan en maakt zich ook niet nerveus. Hij schrikt er ook niet voor terug een receptje uit te proberen dat we nooit eerder klaarmaakten. Deze keer was hij te druk bezig geweest en had geen tijd gehad om veel na te denken over het menu, dus zocht ik donderdag nog een paar receptjes bijeen, oa uit knack. Eens het menu beslist, donderdagavond nog snel de boodschappen gedaan. Vrijdagochtend konden we beiden aan de slag, Eric met het menu, ik met het dekken van de tafel, de decoraties, nog wat opkuis, nog een laatste cadeautje gaan kopen. De kinderen hadden nog een halve dag school, en kwamen tegen de middag naar huis met hun rapport. Het was best spannend, hun eerste semesterrapport na onze terugkeer uit de States, na examens, ook voor het eerst. Ze hebben toch wel een tandje moeten bijsteken, hier en daar wat bijbenen, ook wij hebben het van nabij opgevolgd en bijgestuurd waar we dachten dat het nodig was. De rapporten waren tot ieders opluchting goed. Ik denk dat de aanpassingstijd stilaan officieel mag afgesloten worden en ik wil na de kerstvakantie graag ook wat afstand nemen, ze kunnen dat zeker aan en ze willen eigenlijk ook niets liever dan op eigen benen staan, vooral Evelien, de puber in huis. Kan ik heel goed inkomen, ook ik heb dat, eigenlijk al van kleinsaf aan, heel sterk gehad: 'Ikke doen' was een van de meest gehoorde uitspraken van peuter/kleuter Isabel. Bijvoorbeeld bij het dichtknopen van de jas: 'Zal ik je helpen?', vroeg mama wanneer het niet zo goed lukte. 'Nee, ikke doen!' en ik gaf niet op tot wanneer de jas dichtgeknoopt was...
Maar ik ben afgedwaald... Kerstavond dus. Zoals gezegd waren we mooi op tijd klaar, zonder veel stress (voor de verandering). Het werd een gezellige avond, met mijn ouders en broer Dominiek. En het eten was weer heel lekker, met dank aan de kok, die na afloop van de maaltijd moe maar voldaan in de zetel in slaap viel.
Een minpuntje was dat Stefanie in de loop van de avond koorts kreeg. Op kerstdag waren we uitgenodigd bij Eric's zus. Ik ben dan maar op kerstdag samen met Stefanie thuis gebleven, gewoon samen genoten van een rustige kerstdag, een witte kerst, met voor het eerst sedert lang een mooie zon en een helderblauwe lucht... adembenemend mooi!

En...al terug goed gewoon?

We zijn ondertussen 5 maand terug in België. Het is woensdagavond. Eric is in Midland. Ik kijk naar 'Made in Belgium'. Deze keer gaat het over Bart Vandaele, eigenaar van het Belga café, het eerste Belgische restaurant in Washington. Hij woont er samen met Greet De Keyser, correspondente voor de Vlaamse radio en televisieomroep in de Verenigde Staten. Hij is een gedreven West-Vlaming, iemand die duidelijk weet wat hij wil en daar ook voor uitkomt. Lieve Blancquaert heeft dat goed gezien wanneer ze zegt dat hij wellicht daarom zo goed aansluit bij de Amerikaanse mentaliteit. Gezonde ambitie, niets mis mee, 'the American dream', het alles-is-mogelijk-gevoel. Als ik zo zit te kijken naar Bart en Lieve die door Washington rijden, heb ik spijt dat we daar uiteindelijk niet geraakt zijn. Stond op ons to-do-lijstje van te bezoeken steden, maar het is er dus niet van gekomen in de voorbije 3 jaar. Eric was er wel verschillende keren voor professionele doeleinden, maar de meisjes en ik bezochten Washington nog niet. Je hoort me niet klagen, hoor, want we hebben echt wel veel gezien, veel beleefd, ervaringen die ze ons niet meer afpakken.
Als je dan na 3 jaar terugkeert naar je eigen land, breng je die ervaringen mee, en, het klinkt misschien raar, maar de aanpassing aan het leven hier vraagt tijd. Het leven dat we hadden voordat we vertrokken, is weg. Het is weer opnieuw een leven uitbouwen.
De kinderen vinden stilaan hun draai in de school. Voor Frans en Nederlands hadden Evelien en Nathalie een achterstand. Evelien wilde het graag alleen oplossen, ze heeft niet veel hulp gevraagd, ze wil zo graag zelfstandig zijn. Nathalie laat zich wel nog graag helpen, dus heb ik hierin de laatste weken en maanden veel tijd geïnvesteerd. Niet alleen inhoudelijk is het aanpassen en bijwerken voor hen, ook de veel academischere aanpak in de Belgische scholen vraagt aanpassing, soms met vallen en opstaan. Niet alle leerkrachten kunnen zich trouwens inleven in de uitdagingen die de meisjes trotseren. Het eerste trimester loopt stilaan op zijn einde. Morgen beginnen voor de 2 oudste meisjes de examens, voor beiden de eerste keer dat ze examens hebben. In de US hadden ze in 'middle school' wel geregeld toetsen, hoewel ook minder dan hier, maar geen trimester- of semesterexamens.
Ik ben blij dat ik heel bewust tijd heb genomen om onze terugkeer te managen, met alles wat erbij komt kijken. Er kunnen zijn voor de kinderen, om hen te begeleiden in deze periode van verandering, vind ik belangrijk. Dat ik hiervoor ook echt de tijd kan nemen, is een luxe.