Iemand 2011 gezien...?

Sinds onze periode in Michigan had ik de gewoonte aangenomen om elk jaar een kalender te maken met foto's van ons gezin en de familie. Die kalender prijkte dan in onze woonkamer, en in die van mijn ouders en broers. Met onze 4 gezinnen, wonend in 3 verschillende landen, was dit een teken van verbondenheid. Iedereen raakte gehecht aan de jaarlijkse kalender onder de kerstboom, dus besloot ik de traditie gewoon voort te zetten, ook al zijn we nu terug in België. Toch lagen er dit jaar geen kalenders onder de kerstboom, ik had ze namelijk niet klaargekregen... Ondertussen zijn ze klaar, nog even geduld en ze belanden in 3 Belgische en 1 Italiaanse brievenbus...
Best wel een druk jaar geweest, 2011. Er was het communiefeest van Stefanie, ons laatste Eerste Communiekantje. Ook mijn broer, Kristof, had een communicant. Stefanie en ik zijn voor de Communie van Stef naar Italië gevlogen, voor Evelien en Nathalie waren er immers al examens.
Ik ben in 2011 ook beginnen wiskunde geven, eerst in Stella Matutina (TSO) in Michelbeke, van maart tot eind juni. Sedert september ben ik weer gevraagd voor een interim wiskunde, maar nu in de ASO-school in Michelbeke, waar ook Evelien en Nathalie school lopen. Ik geef er les aan 5de- en 6de-jaars, dus voorlopig geen gevaar dat ze hun mama als leerkracht zouden hebben...
Eric heeft in 2011 het record gehaald wat het aantal reisdagen betreft. Geen enkel ander jaar heeft hij zo veel gereisd voor zijn werk als in 2011!
Elk jaar heeft zo zijn projecten of projectjes. Dit jaar waren dat onder andere schilderwerken in 'La Moulinal', daar had ik het al eerder over. Waar ik het nog niet over had, is dat we dit jaar onze zolder hebben omgetoverd tot een ontspanningsruimte. Daarover in een volgend stukje meer.

In 2011 mochten we ook vrienden ontvangen uit Midland. Onze vroegere buren, die oorspronkelijk uit de UK afkomstig zijn, en tijdens de zomer familie kwamen bezoeken aan deze kant van de oceaan, zijn een paar dagen bij ons gebleven. De kinderen logeerden, jawel, op de 'zolder'.
Wijzelf zijn dan weer met het hele gezin eind augustus voor een week naar Midland geweest, en logeerden toen bij diezelfde vroegere buren, in onze oude buurt dus. Dat gaf de kinderen de kans om vrienden en vriendinnen op te zoeken, Evelien en Nathalie gingen helpen in het tenniscenter, Stefanie volgde er een tenniskamp. Ook voor Stefanie hadden we kunnen regelen dat ze haar beste vriendinnetje kon zien, ze is een namiddag bij haar gaan spelen.
Ook ik had alweer een druk programma. Ik ben gaan tennissen met mijn vroegere dubbels-partners, heel leuk. Verder ben ik een voormiddag gaan fietsen met Henny, een vriendin uit de Nederlandse groep. Cathy, een Vlaamse vriendin, is samen met ons naar de 'fair' (kermis) gegaan in Midland. Ik heb lunch gehad met de Franse groep, ging op bezoek bij Ana en dan vergeet ik nog alle vriendinnen/kennissen die we tegen het lijf zijn gelopen tijdens dat weekje. Natuurlijk is er ook geshopt, vnl. voor sportschoenen en kledij voor de kids, in de US allemaal een pak goedkoper dan hier.
2011 betekende ook het eerste volledige jaar terug in België, het eerste schooljaar terug ik België afgerond, de periode van aanpassing en reïntegratie is voorbij...

Nieuwste patineerproject

Het is niet te verwonderen dat er geen tijd overblijft om gewoon nog eens alles op een rijtje te zetten en bijvoorbeeld eens te bloggen. Naast mijn halftijds lesgeven, het huishouden en het rondrijden van de 3 dochters naar al hun activiteiten, schuif ik er af en toe nog een projectje tussen, en zo vliegt de tijd voorbij en is het alweer van half november geleden dat ik nog iets heb 'neergepend'.
Een paar maanden geleden had ik tweedehands een eiken ladenkastje gekocht voor 15 euro. Bedoeling was het nieuw leven in te blazen door het te patineren. Alles samen toch 2 volle dagen aan gewerkt, maar ik vond dat het resultaat er mocht zijn. Op de foto's zie je het kastje voor en na renovatie. Tijdens de kerstdagen stond het nog bij ons in de living, voor extra sfeer, maar ondertussen heeft het zijn bestemming bereikt, en staat het op de mezzanine van 'maison d'amis' in 'La Moulinal'.

Herfst in 'La Moulinal'

Eric en ik knepen er in de herfstvakantie voor een 5-tal dagen tussenuit, richting Lot-et-Garonne. De kinderen bleven thuis bij oma en opa. Wij laadden ons schildersplunje, ladder, verfpotten in en vertrokken voor een paar dagen klussen en - niet te vergeten - culinair genieten.
Ik gaf me over aan mijn project: metamorfose van de oerdegelijke maar saaie eiken eettafel en bijhorende stoelen in 'maison d'amis'. Hier kwam mijn cursus 'patineren', die ik in september volgde in Atelier Krearta bij Rita Lust, me goed van pas. De stoelen en tafel werden eerst afgeschuurd en ontvet. Nadien bracht ik 2 dunne lagen grondverf aan en daarna nog 2 lagen matte lakverf. De afwerking met de patine kon ik nog niet doen, bij gebrek aan patine (was besteld), dus dat wordt een werkje voor de kerstvakantie. Het eindresultaat kan ik dus nog niet tonen, wel enkele plaatjes van het proces zelf. Het weer was nog bijzonder zacht, dus werden de stoelen buiten gezet en kon ik tijdens het verven genieten van de gezonde buitenlucht...
Eric was ondertussen binnen aan de slag, met het verven van het houten plafond van de 'master bedroom' van 'maison d'amis', met dezelfde kalkverf waarmee we eerder dit jaar het plafond van de woonkamer onder handen namen. Heel bewust kozen we voor kalkverf omwille van het natuurlijke en het niet vrijkomen van schadelijke stoffen bij en na het aanbrengen. Kalkverf draagt ook bij tot de vochtregulering van een ruimte en bijgevolg tot een gezonde atmosfeer. Foto's volgen nog.
Het plan was, na de noeste arbeid overdag, 's avonds te gaan uit eten, waarbij we een paar nieuwe ontdekkingen wilden doen.
Een van die ontdekkingen was Bistrot2 in Monpazier. Stijl brasserie, en het menuutje dat we aten was van goede kwaliteit, heel smakelijk, toch wel het betere brasseriewerk. Met dank aan Gretel en Eric, die ons dit adresje aan de hand deden, na hun vakantie in 'La Moulinal' deze zomer.
Een andere toevallige ontmoeting hadden we in Bergerac, waar we na boodschappen rondkuierden in het gezellige oude stadsgedeelte van Bergerac en we er het restaurant 'le Saint Jacques' binnenstapten. Mijn oog viel onmiddellijk op een boek vak naast ons tafeltje, een boek over Limburg. Bleek dat de eigenaars vanuit Maastricht in Nederlands Limburg 8 jaar geleden zijn verhuisd naar Bergerac en er dit restaurant geopend hebben. Gastvrouw Jos ontving ons heel hartelijk, het restaurant heeft 2 verdiepingen, maar de benedenverdieping telt maar een 15-tal couverts, een heel intiem en gezellig restaurant. Toevallig waren we er alleen, dus hadden we ook onze prive-kok voor 1 avond... Jos legde ons uit dat ze enkel met dagverse producten werken en dat liet zich duidelijk smaken op ons bord. Wat hebben we genoten van de 'veloute de cepes', een soepje van bospaddestoelen, overheerlijk op een herfstavond!
Na de nieuwe ontdekkingen deden we enkele ouwe getrouwen aan: 'den Italiaan' (Les arcades) in Eymet op vrijdagavond, waar het altijd gezellig druk is en de eigenaar een echte Italiaan, met de flair, de energie en de bewegingen, met ook de hele familie werkzaam in de zaak. We hebben plezier gehad met het gadeslaan van zijn gedragingen tov een Engels koppel, zij een 'Hyacinth Bucket'-type, hij een magere stijve hark. In tegenstelling tot de Franse dames die hij kent en die hij uitgebreid 'embrasseert', gaat onze attente Italiaan bij deze Engelse 'lady' iets omzichtiger te werk. Hij schudt het koppel de hand bij het binnenkomen en een tijdje later stapt hij op hun tafeltje toe, begint een babbeltje, richt zich tot de dame in kwestie, plaatst zijn hand op haar schouder, complimenteert haar, waarbij zij rood kleurt van genoegdoening en de stijve hark 5cm groeit van trots op zijn charmante, innemende wederhelft...
Als waardige afsluiter van onze culinaire avonden gingen we dineren in 'Chez Alain' in Issigeac. Naast een heel geslaagd landelijk interieur in grijs-beige tinten, is het eten hier voortreffelijk, alsook de wijnen.

Na Umbrië: Sbruzzi

We sloten onze vakantie in Italië af met nog een toemaatje in Sbruzzi, tegen Parma, waar Kristof's schoonfamilie een huis van de familie hebben gerestaureerd en omgevormd tot een vakantiewoning. Deze streek, op amper 2 uur rijden van Milaan, is bezaaid met kleine dorpskernen, waar de tijd is blijven stilstaan. De landschappen zijn glooiend, de kleuren prachtig. We wandelden er rond in het dorpje waar Lorena's mama geboren is. Veel huizen zijn verlaten. Bij de mensen die er wel nog wonen, heerst nog een echt gemeenschapsgevoel. De huizen staan kort bij elkaar, tuintjes lopen in elkaar over, vaak is niet meer echt duidelijk waar de grens tussen eigendommen ligt. Er is veel solidariteit, tussen generaties, tussen buren, waardoor het mogelijk blijft voor oudere mensen, die het niet meer zo goed alleen aankunnen, toch in hun huis te blijven. Een bijzondere ervaring.

Umbrië

Ons vakantiehuis in de buurt van Citta di Castello was prachtig gelegen op een heuvel, op een hoogte van ong. 400m, met een uitzicht over het glooiende landschap. Enkel bereikbaar via een 'strada bianca', een onverharde weg, waarmee dit deel van Italië nog dik bezaaid is.


Naast gewoon genieten van de rust, een gezellig 'ontbijt met uitzicht', een boek, een baantje in het zwembad, uitgebreid aperitieven, wilden we toch ook op verkenning. We bezochten onder andere Assisi, Perugia, Gubbio en Orvieto, en, net over de grens, in Toscane, Cortona, waar we op zondag een gratis aperitiefconcert meepikten, met op het programma een uiterst begenadigde jonge pianist, Oliver Poole. Kristof vergezelde ons met zijn gezin voor een weekje, en, het moet gezegd, een betere gids hadden we ons niet kunnen indenken. Bovendien kende hij een aantal juweeltjes van restaurants, vaak ergens in een klein straatje, een beetje verscholen. We aten ook twee keer in een nabijgelegen agriturismo, La miniera di Galparino. Een echte aanrader, levendig verse producten, vriendelijke gastvrouw, een prima prijs-kwaliteit.

Umbrië: wat vooraf ging

Als ik zeg: Italiaans landhuis op een heuvel, komen er bij jullie dan ook spontaan beelden op van warme zomerdagen, een grote familie, lekker eten en gezelligheid, met iedereen verzameld rond een grote lange tafel buiten? Een tafereel uit menig Italiaanse film...
Wel, dit hadden we in gedachten toen we in november vorig jaar een ruim huis boekten, op een heuvel, met een lange tafel onder een pergola... Het huis zou zich beetje bij beetje opvullen, zoals het hoort bij een landhuis, dat pas echt tot zijn recht komt als het vol leven is.
Onze vakantie begon echter niet in Umbrië, we namen eerst een aanloopje in Borgosesia, waar mijn broer Kristof woont. Nathalie, Stefanie en ik vlogen erheen. Evelien en onze hond Chess kregen een lift van onze vrienden, Ingrid en Kurt en hun kinderen. Zo zaten we op donderdagochtend allemaal samen aan de ontbijttafel van 'La locanda di campagna', een B&B in Guardabosone (Piemonte), niet ver van Borgosesia. Hier zouden we 2 dagen blijven, om zaterdag richting Umbrië te rijden. Kristof was onze gids. Samen met hem brachten we een kort bezoek aan het Ortameer en op vrijdag reden we richting Alagna. Alagna bevindt zich aan de zuidkant van de Alpen. Een kabellift voert je in 2 ritten tot op een hoogte van bijna 3000m. Van daaruit heb je een adembenemend zicht op de Alpen en de besneeuwde Monte Rosa. We hadden het geluk verschillende steenbokken te kunnen spotten. Dit skigebied is buiten Italië blijkbaar vooral geliefd bij Denen en Noren. Na de afdaling te voet in Alagna ging het richting Varallo, waar we de beste gelateria van het stadje uittestten. De dag werd in stijl afgesloten met een smakelijke pizza op het terras van het restaurant van onze B&B. Want in onze top 3-redenen voor onze vakantie in Italië bevond zich ontegensprekelijk 'lekker eten'!
Zaterdagochtend namen we voor even afscheid van Kristof en zijn gezin en reden we eerst richting luchthaven, om Eric op te pikken, die van een businesstrip naar de US terugkwam. Nu waren beide gezinnen compleet.

Weekendje Cardiff

Wat hebben wij met Cardiff? Eric is in 1992 als pas afgestudeerde beginnen werken bij Dow Corning in Barry, tegen Cardiff, in Wales. Daar heeft hij een van zijn beste vrienden leren kennen. Ondertussen zijn wij al lang bevriend met Chris, later ook met zijn vrouw en intussen zijn er 3 kinderen. Eric is peter van de jongste, Patrick. Door ons expatbestaan in de US was het ondertussen meer dan 4 jaar geleden dat wij nog bij hen op bezoek waren geweest. Eric daarentegen had het gezin af en toe nog eens gezien, op momenten dat hij voor het werk in Cardiff moest zijn.
Zo reden we het eerste weekend van juli richting Cardiff. In het begin waren de kinderen wat onwennig, maar lang duurde dat niet! Stefanie mocht bij Charlotte op de kamer, wat superleuk werd: elke avond gegibber en gelach op deze meisjeskamer! Evelien en Nathalie sliepen bij de oudste Hannah op de kamer.
We hadden geluk met het weer, dus stelde Chris voor om een boottochtje te maken met hun motorboot. We voeren over de rivier de Taff en meerden tegen de middag aan aan 'Cardiff bay'. Deze baai was begin jaren '90 helemaal niet aantrekkelijk. Sedert de bouw van een grote dam (1999) op de Taff is deze baai omgetoverd tot een groot zoetwatermeer, waar sedert een aantal jaar volop projectontwikkelaars aan het werk zijn geweest. Het resultaat is over het algemeen stijlvol en de waterkant van Cardiff is van een verwaarloosde buurt intussen verworden tot 'the place to be', waar een gezellige drukte heerst, restaurantjes hun terras hebben met zicht op het water. Je vindt er ook het splinternieuwe 'millennium centre', een prachtig bouwwerk, dat plaats biedt aan een internationaal kunstencentrum.
Op zondag trokken we naar de Brecon Beacons voor een wandeling van een paar uur en een picknick. Weer een mooie en ontspannende dag! Elke avond werd er gezellig bijgepraat, zoals oude vrienden doen. Ook al is het jaren geleden dat je elkaar hebt gezien, je voelt je goed bij elkaar, en neemt gewoon de draad weer op. Dat is zo fijn aan vriendschap!