Lenteblues

Het is duidelijk te lang geleden dat ik nog eens heb geblogd. Intussen is de lay-out van blogger veranderd, en kreeg ik het bericht dat mijn internet-browser problemen zou geven bij het gebruik van de vernieuwde blogger. En ja, inderdaad, het inbrengen van een nieuw bericht lukte niet. De gesuggereerde browser, google chrome, dan maar geïnstalleerd en eindelijk kan ik aan de slag. Ik zal wel even moeten uitzoeken welke nieuwigheden er nu inzitten.
Ondertussen Chris Rea er bij gehaald, die me met 'looking for the summer' wat zon probeert te brengen, ik heb er dringend nood aan...

Remember love how it was the same
We scratched and hurt each others growing pains
We were looking for the summer
And still I stand this very day
With a burning wish to fly away
I'm still looking ...looking for the summer

Meesterlijke tekst... meeslepende gitaarpartij... doet me altijd wegdromen. Ok, verkeerd lettertype, dit komt niet goed...

Als ik het er hier eens bij hield als eerste probeersel van die nieuwe 'blogger'. Of nee, laat ik proberen er nog een paar fotootjes bij te plakken. Een paar sfeerfoto's van een ontspannend weekje 'La Moulinal' in de paasvakantie, die ik je niet wil onthouden. Eens benieuwd of het mooi plaatsen van foto's nu een beetje gemakkelijker is geworden, want als er iets is dat ik wou verbeterd zien, was het dat wel...
Oh, ik kan meer dan 1 foto tegelijk opladen, dat is al een hele verbetering tegenover vroeger! Yes! Nu benieuwd waar ze terechtkomen, ok, midden in mijn tekst, waar ik ze laat staan... Ik bestudeer later wel even hoe ik ze vlot kan herschikken. Ik moet me klaarmaken, binnen een half uurtje heb ik koorrepetitie. Liefs, Isabel.

Van zolder tot ontspanningsruimte

Tijdens ons verblijf in de US hadden onze plannen om onze zolder in te richten ruimschoots de kans gekregen om tot ontplooiing te komen. Inspiratie hebben we zeker geput uit 'onze' Amerikaanse 'family room', in de kelderverdieping, waar we tijdens lange winteravonden een filmpje konden kijken op groot scherm, waar de kinderen verjaardagsfeestjes en 'sleep-overs' hielden, waar we een spelletje pingpong konden spelen en zo veel meer.
Onze Belgische 'family room' zou een ruimte worden waar we ons kunnen ontspannen bij een mooie film, waar we (vooral Eric's dada) kunnen 'poolen' en waar we bij onze bezigheden gemakkelijk bij een drankje kunnen geraken. Natuurlijk moest de ruimte ook geschikt zijn voor feestjes en slaapfeestjes voor de jeugd, dus extra slaapplaatsen een must.
Ondertussen is het resultaat er. De ruimte is opgedeeld in 2 zones. De eerste zone is georganiseerd rond de 'pooltafel'. Langs de zijkant vind je 2 zetelbedden. Deze bouwden we zelf: een houten onderstel, met daarbovenop een matras. De matras liet ik bekleden met een stof voor zetels, ook mooi afgewerkt met vertevigingsnaden, zoals bij zetels gebruikelijk is. Ook de voorkant werd afgewerkt met dezelfde stof. De ruimte onder de bedden wordt benut voor het opbergen van speelgoed, mooi aan het oog onttrokken. Langs de zetelbedden voorzagen we verlichtingsboxen, een eigen ontwerp en realisatie. Ze ondersteunen de 'loungy' sfeer met hun warme oranje gloed en doen tevens dienst als tafeltje.
















Ook aan de andere kant van de pooltafel is er subtiele blauwe verlichting, gerealiseerd met verknipte ledstrips, afgedekt met een plexiplaatje. Een bar mocht niet ontbreken. Die maakten we, vertrekkend van de onderkant van een oude kast, die we voorzagen van een werkblad in 2 niveaus (lager langs de bedieningszijde en hoger langs de andere kant, waar ook de barkrukken staan). Boven de bar bevestigden we 2 vintage opaline lampjes, weliswaar voorzien van spaarlampen.
Het tweede gedeelte is het 'home cinema'-deel, met een groot scherm en makkelijke zetels (waarvan 1 tweepersoonszetelbed). Het technisch gedeelte bevindt zich in de Kewlox-kast, die de ruimte in 2 deelt. Voor de realisatie van onze 'home cinema' hebben we ons laten bijstaan door HDMaster uit Oudenaarde.

Iemand 2011 gezien...?

Sinds onze periode in Michigan had ik de gewoonte aangenomen om elk jaar een kalender te maken met foto's van ons gezin en de familie. Die kalender prijkte dan in onze woonkamer, en in die van mijn ouders en broers. Met onze 4 gezinnen, wonend in 3 verschillende landen, was dit een teken van verbondenheid. Iedereen raakte gehecht aan de jaarlijkse kalender onder de kerstboom, dus besloot ik de traditie gewoon voort te zetten, ook al zijn we nu terug in België. Toch lagen er dit jaar geen kalenders onder de kerstboom, ik had ze namelijk niet klaargekregen... Ondertussen zijn ze klaar, nog even geduld en ze belanden in 3 Belgische en 1 Italiaanse brievenbus...
Best wel een druk jaar geweest, 2011. Er was het communiefeest van Stefanie, ons laatste Eerste Communiekantje. Ook mijn broer, Kristof, had een communicant. Stefanie en ik zijn voor de Communie van Stef naar Italië gevlogen, voor Evelien en Nathalie waren er immers al examens.
Ik ben in 2011 ook beginnen wiskunde geven, eerst in Stella Matutina (TSO) in Michelbeke, van maart tot eind juni. Sedert september ben ik weer gevraagd voor een interim wiskunde, maar nu in de ASO-school in Michelbeke, waar ook Evelien en Nathalie school lopen. Ik geef er les aan 5de- en 6de-jaars, dus voorlopig geen gevaar dat ze hun mama als leerkracht zouden hebben...
Eric heeft in 2011 het record gehaald wat het aantal reisdagen betreft. Geen enkel ander jaar heeft hij zo veel gereisd voor zijn werk als in 2011!
Elk jaar heeft zo zijn projecten of projectjes. Dit jaar waren dat onder andere schilderwerken in 'La Moulinal', daar had ik het al eerder over. Waar ik het nog niet over had, is dat we dit jaar onze zolder hebben omgetoverd tot een ontspanningsruimte. Daarover in een volgend stukje meer.

In 2011 mochten we ook vrienden ontvangen uit Midland. Onze vroegere buren, die oorspronkelijk uit de UK afkomstig zijn, en tijdens de zomer familie kwamen bezoeken aan deze kant van de oceaan, zijn een paar dagen bij ons gebleven. De kinderen logeerden, jawel, op de 'zolder'.
Wijzelf zijn dan weer met het hele gezin eind augustus voor een week naar Midland geweest, en logeerden toen bij diezelfde vroegere buren, in onze oude buurt dus. Dat gaf de kinderen de kans om vrienden en vriendinnen op te zoeken, Evelien en Nathalie gingen helpen in het tenniscenter, Stefanie volgde er een tenniskamp. Ook voor Stefanie hadden we kunnen regelen dat ze haar beste vriendinnetje kon zien, ze is een namiddag bij haar gaan spelen.
Ook ik had alweer een druk programma. Ik ben gaan tennissen met mijn vroegere dubbels-partners, heel leuk. Verder ben ik een voormiddag gaan fietsen met Henny, een vriendin uit de Nederlandse groep. Cathy, een Vlaamse vriendin, is samen met ons naar de 'fair' (kermis) gegaan in Midland. Ik heb lunch gehad met de Franse groep, ging op bezoek bij Ana en dan vergeet ik nog alle vriendinnen/kennissen die we tegen het lijf zijn gelopen tijdens dat weekje. Natuurlijk is er ook geshopt, vnl. voor sportschoenen en kledij voor de kids, in de US allemaal een pak goedkoper dan hier.
2011 betekende ook het eerste volledige jaar terug in België, het eerste schooljaar terug ik België afgerond, de periode van aanpassing en reïntegratie is voorbij...

Nieuwste patineerproject

Het is niet te verwonderen dat er geen tijd overblijft om gewoon nog eens alles op een rijtje te zetten en bijvoorbeeld eens te bloggen. Naast mijn halftijds lesgeven, het huishouden en het rondrijden van de 3 dochters naar al hun activiteiten, schuif ik er af en toe nog een projectje tussen, en zo vliegt de tijd voorbij en is het alweer van half november geleden dat ik nog iets heb 'neergepend'.
Een paar maanden geleden had ik tweedehands een eiken ladenkastje gekocht voor 15 euro. Bedoeling was het nieuw leven in te blazen door het te patineren. Alles samen toch 2 volle dagen aan gewerkt, maar ik vond dat het resultaat er mocht zijn. Op de foto's zie je het kastje voor en na renovatie. Tijdens de kerstdagen stond het nog bij ons in de living, voor extra sfeer, maar ondertussen heeft het zijn bestemming bereikt, en staat het op de mezzanine van 'maison d'amis' in 'La Moulinal'.

Herfst in 'La Moulinal'

Eric en ik knepen er in de herfstvakantie voor een 5-tal dagen tussenuit, richting Lot-et-Garonne. De kinderen bleven thuis bij oma en opa. Wij laadden ons schildersplunje, ladder, verfpotten in en vertrokken voor een paar dagen klussen en - niet te vergeten - culinair genieten.
Ik gaf me over aan mijn project: metamorfose van de oerdegelijke maar saaie eiken eettafel en bijhorende stoelen in 'maison d'amis'. Hier kwam mijn cursus 'patineren', die ik in september volgde in Atelier Krearta bij Rita Lust, me goed van pas. De stoelen en tafel werden eerst afgeschuurd en ontvet. Nadien bracht ik 2 dunne lagen grondverf aan en daarna nog 2 lagen matte lakverf. De afwerking met de patine kon ik nog niet doen, bij gebrek aan patine (was besteld), dus dat wordt een werkje voor de kerstvakantie. Het eindresultaat kan ik dus nog niet tonen, wel enkele plaatjes van het proces zelf. Het weer was nog bijzonder zacht, dus werden de stoelen buiten gezet en kon ik tijdens het verven genieten van de gezonde buitenlucht...
Eric was ondertussen binnen aan de slag, met het verven van het houten plafond van de 'master bedroom' van 'maison d'amis', met dezelfde kalkverf waarmee we eerder dit jaar het plafond van de woonkamer onder handen namen. Heel bewust kozen we voor kalkverf omwille van het natuurlijke en het niet vrijkomen van schadelijke stoffen bij en na het aanbrengen. Kalkverf draagt ook bij tot de vochtregulering van een ruimte en bijgevolg tot een gezonde atmosfeer. Foto's volgen nog.
Het plan was, na de noeste arbeid overdag, 's avonds te gaan uit eten, waarbij we een paar nieuwe ontdekkingen wilden doen.
Een van die ontdekkingen was Bistrot2 in Monpazier. Stijl brasserie, en het menuutje dat we aten was van goede kwaliteit, heel smakelijk, toch wel het betere brasseriewerk. Met dank aan Gretel en Eric, die ons dit adresje aan de hand deden, na hun vakantie in 'La Moulinal' deze zomer.
Een andere toevallige ontmoeting hadden we in Bergerac, waar we na boodschappen rondkuierden in het gezellige oude stadsgedeelte van Bergerac en we er het restaurant 'le Saint Jacques' binnenstapten. Mijn oog viel onmiddellijk op een boek vak naast ons tafeltje, een boek over Limburg. Bleek dat de eigenaars vanuit Maastricht in Nederlands Limburg 8 jaar geleden zijn verhuisd naar Bergerac en er dit restaurant geopend hebben. Gastvrouw Jos ontving ons heel hartelijk, het restaurant heeft 2 verdiepingen, maar de benedenverdieping telt maar een 15-tal couverts, een heel intiem en gezellig restaurant. Toevallig waren we er alleen, dus hadden we ook onze prive-kok voor 1 avond... Jos legde ons uit dat ze enkel met dagverse producten werken en dat liet zich duidelijk smaken op ons bord. Wat hebben we genoten van de 'veloute de cepes', een soepje van bospaddestoelen, overheerlijk op een herfstavond!
Na de nieuwe ontdekkingen deden we enkele ouwe getrouwen aan: 'den Italiaan' (Les arcades) in Eymet op vrijdagavond, waar het altijd gezellig druk is en de eigenaar een echte Italiaan, met de flair, de energie en de bewegingen, met ook de hele familie werkzaam in de zaak. We hebben plezier gehad met het gadeslaan van zijn gedragingen tov een Engels koppel, zij een 'Hyacinth Bucket'-type, hij een magere stijve hark. In tegenstelling tot de Franse dames die hij kent en die hij uitgebreid 'embrasseert', gaat onze attente Italiaan bij deze Engelse 'lady' iets omzichtiger te werk. Hij schudt het koppel de hand bij het binnenkomen en een tijdje later stapt hij op hun tafeltje toe, begint een babbeltje, richt zich tot de dame in kwestie, plaatst zijn hand op haar schouder, complimenteert haar, waarbij zij rood kleurt van genoegdoening en de stijve hark 5cm groeit van trots op zijn charmante, innemende wederhelft...
Als waardige afsluiter van onze culinaire avonden gingen we dineren in 'Chez Alain' in Issigeac. Naast een heel geslaagd landelijk interieur in grijs-beige tinten, is het eten hier voortreffelijk, alsook de wijnen.

Na Umbrië: Sbruzzi

We sloten onze vakantie in Italië af met nog een toemaatje in Sbruzzi, tegen Parma, waar Kristof's schoonfamilie een huis van de familie hebben gerestaureerd en omgevormd tot een vakantiewoning. Deze streek, op amper 2 uur rijden van Milaan, is bezaaid met kleine dorpskernen, waar de tijd is blijven stilstaan. De landschappen zijn glooiend, de kleuren prachtig. We wandelden er rond in het dorpje waar Lorena's mama geboren is. Veel huizen zijn verlaten. Bij de mensen die er wel nog wonen, heerst nog een echt gemeenschapsgevoel. De huizen staan kort bij elkaar, tuintjes lopen in elkaar over, vaak is niet meer echt duidelijk waar de grens tussen eigendommen ligt. Er is veel solidariteit, tussen generaties, tussen buren, waardoor het mogelijk blijft voor oudere mensen, die het niet meer zo goed alleen aankunnen, toch in hun huis te blijven. Een bijzondere ervaring.

Umbrië

Ons vakantiehuis in de buurt van Citta di Castello was prachtig gelegen op een heuvel, op een hoogte van ong. 400m, met een uitzicht over het glooiende landschap. Enkel bereikbaar via een 'strada bianca', een onverharde weg, waarmee dit deel van Italië nog dik bezaaid is.


Naast gewoon genieten van de rust, een gezellig 'ontbijt met uitzicht', een boek, een baantje in het zwembad, uitgebreid aperitieven, wilden we toch ook op verkenning. We bezochten onder andere Assisi, Perugia, Gubbio en Orvieto, en, net over de grens, in Toscane, Cortona, waar we op zondag een gratis aperitiefconcert meepikten, met op het programma een uiterst begenadigde jonge pianist, Oliver Poole. Kristof vergezelde ons met zijn gezin voor een weekje, en, het moet gezegd, een betere gids hadden we ons niet kunnen indenken. Bovendien kende hij een aantal juweeltjes van restaurants, vaak ergens in een klein straatje, een beetje verscholen. We aten ook twee keer in een nabijgelegen agriturismo, La miniera di Galparino. Een echte aanrader, levendig verse producten, vriendelijke gastvrouw, een prima prijs-kwaliteit.