Einde voetbalseizoen, begin winter...

Dit weekend speelden Evelien en Nathalie hun laatste voetbalwedstrijden, die ze allebei wonnen. Beide meisjes hebben heel wat vooruitgang geboekt dit seizoen en zijn ondertussen bij de top van hun ploeg. Nathalie heeft dit seizoen maar liefst 16 doelpunten gescoord in 8 wedstrijden, de tweede beste scoorder heeft 4 goals gemaakt... Nathalie heeft enorm veel lenigheid en souplesse, mede dankzij haar wekelijkse turnles, en is bijzonder snel. De trainers noemen haar 'duracelkonijn' (grappig, want zo noemen wij haar ook soms) of ook wel, 'the animal', omdat ze zo onvervaard is. Evelien is bijzonder handig met de bal, ze dribbelt zonder veel problemen het halve veld over, terwijl ze de ene na de andere speler verschalkt. Ze is linksvoetig (en rechtshandig) wat op een voetbalplein zeker een voordeel is. Ze is ook sneller dan de meeste leeftijdsgenootjes.

Na een druk voetbalseizoen, met voor elk 2 trainingen van 1,5u per week en een wedstrijd op zaterdag, slaan (vooral) de mama's een zucht van verlichting, de frequentie van 'mum's taxi's' ritten gaat serieus naar beneden, de organisatie van de weekavonden wordt simpeler. Aan de andere kant is dit de aankondiging van de winter...

De herfst is niet slecht geweest qua weer, maar de 'Indian Summer' zoals we die vorig jaar gekend hebben, is toch wat uitgebleven. September was zonnig en warm, maar sinds oktober hebben we al heel wat frisse dagen gekend, met regelmatig regen en wind, waardoor ondertussen al heel wat van die mooie herfstbladeren afgevallen zijn. Terwijl onze kinderen al uitkijken naar de eerste sneeuw, hoop ik in mijn binnenste dat die nog even uitblijft... de winter zal weer lang genoeg duren...!

Franse les

Sedert begin oktober is de Franse les in de Montessori-school weer van start gegaan. Dit jaar zijn er een paar uur bijgekomen, omdat ik, op vraag van de directrice, meer individueel met de kinderen werk. Ik ga de klassen binnen en benader de kinderen 1 voor 1 of in groepjes van 2, pik zoveel mogelijk in op de activiteiten waarmee ze bezig zijn en gebruik materiaal uit het klaslokaal om hen bijvoorbeeld de kleuren te leren. Ik heb 16 kindjes tussen 3 en 5 jaar die deze 'individuele' les krijgen, waaronder mijn eigen Stefanieke. Dan is er nog 1 klas 'extended kindergarten', dat zijn kindjes van 5-6 jaar, te vergelijken met de laatste kleuterklas. Aan deze klas van 18 kindjes geef ik een groepsles van 20'. In totaal geeft dit 5u, verspreid over dinsdag en woensdag.
Verder geef ik sinds enkele weken privé-les Frans aan een 8th-grader (13 jaar) van Braziliaanse expats, vermits Franse les in 'middle school' blijkbaar niet veel voorstelt. De tweede taal hier is Spaans, Frans wordt wel aangeboden, maar het niveau is van een bedenkelijke kwaliteit.
Fernando, Eric's collega, aan wie ik eerder Frans heb gegeven, heeft spijtig genoeg moeten afhaken. Hij is veranderd van job en moet zeer veel reizen, heeft het te druk ... jammer voor hem, hij wou zo graag Frans leren ter voorbereiding van een familiereünie in Carcassonne eind dit jaar (zijn grootmoeder was Française).
Ondertussen wil ik meer regelmaat krijgen in de Franse les voor mijn eigen dochters. Daarom heb ik, samen met Ann, ook Vlaamse en moeder van 2 zonen, besloten om onze 2 oudste dochters en haar jongste zoon, samen Franse les te geven. We wisselen elkaar af, we beginnen vanavond na schooltijd, de ene week geeft Ann de les, de volgende week ik. Benieuwd hoe dit gaat lopen...

Concert in Grand Rapids

Het eerste vioolconcert van dit schooljaar ging door in Grand Rapids, zo een 2,5u rijden van hier, ter gelegenheid van een 'Michigan Music teacher's conference', op zondag 12 oktober. Evelien was leidende viool van een quartet.

Alle studenten 'ensemble' kwamen aan bod; doel was de aanpak van hun lerares, Lois Palen, te illustreren. Titel van de sessie was: Midland Suzuki Education Program: 'Developing Student Leadership'. Een van de opvallende zaken is dat de ensembles zichzelf dirigeren, er staat geen dirigent vooraan, het is de leidende viool die aangeeft en de groep doorheen het stuk moet leiden. Het 'beginning ensemble', met Evelien en Elizabeth op viool, Samantha en Logan op cello, speelde een aantal stukjes uit het 'Squirrel Album' van James Brown, toch wel impressionant hoe beheerst het samenspel klonk, dat terwijl ze toch nog maar enkele weken samen hebben gespeeld tijdens hun zaterdagse 'ensemble'-klas.

Met het concert rond 14u afgelopen en een prachtig zonnetje en bijzonder aangename temperaturen buiten (25-27 °C), besloten we Grand Rapids te verkennen, een klein, vrij gezellig stadje, wat doods op een zondag, met wel heel wat groen, wat de stad best aantrekkelijk maakt. We maakten een kleine wandeling en 'deden een terrasje'.

Weekendje Noord-Michigan (dag 2)

Maandagochtend, 7h30: de zon gaat op boven Lake Superior, en wij staan op met dit zicht op Lake Superior vanuit onze hotelkamer in Paradise. Er staat veel wind, er zijn wolken, het gisteren nog zo rustige Lake Superior lijkt vandaag veel minder onschuldig.

Vandaag besluiten we een beerranch (de Oswald Bear Ranch) te bezoeken. 28 zwarte beren leven er in 4 grote natuurlijke habitats. Deze beren worden niet gekweekt, dat is verboden, geredde berejongen worden hier vanuit heel de US naartoe gebracht, en zij verblijven hier hun hele leven. Een beer wordt 25 tot 30 jaar oud. Een wandeling leidt je rond de 4 habitats, met verhoogde uitkijkplaatsen langs de omheiningen, waardoor je de dieren kan observeren zonder door de metershoge tralies te moeten kijken.

Na de beerranch reden we richting 'Seney National Wildlife Refuge', een natuurgebied een uurtje zuidelijker, woongebied voor Canadese ganzen, futen, herten, elanden,...

Na de picknick maakten we er een wandeling van een klein uurtje, waarna het stilaan tijd werd om huiswaarts te rijden. De 'Upper Peninsula' is werkelijk de moeite waard, zeker voor herhaling vatbaar!

Weekendje Noord-Michigan

Vorig weekend was een lang weekend, de kinderen hadden op maandag geen school, dus vertrokken we zaterdag in de late namiddag, na al de sportactiviteiten van de kinderen, richting 'Upper Peninsula' (UP). We hadden een hotel geboekt vlak voor Mackinac Bridge, dit is de verbinding tussen de 'Lower' en de 'Upper Peninsula', op een goede 2h rijden van Midland.

Zondagochtend de tocht naar het noorden verdergezet. Ons eerste bezoek was aan het 'Tahquamenon Falls State Park'. Dit is het land van 'Hiawatha'. Het is een prachtig natuurgebied, waar herten, elanden ('moose'), beren, vossen, wolven, otters, bevers, arenden,... thuis zijn. De watervallen bestaan uit de 'Upper Falls' (foto), die met 50ft hoog en meer dan 200ft breed, bij de grootste watervallen hoort ten oosten van de Mississipi. De 'Lower falls' bevinden zich 6km stroomafwaarts. In de herfst geeft de verkleuring van de bladeren een extra stimulans om naar dit stukje natuurschoon te komen. Via een website kan de verkleuring over heel Michigan worden gevolgd. De verkleuring begint het eerst in het noorden, voor de piek van de verkleuring waren we wel iets te vroeg, die zou pas een week tot 2 weken later komen.

Na een wandeling van een goed uur reden we richting 'Whitefishpoint', met een van de oudste vuurtorens van Michigan. Na een bezoek aan het huis van de vuurtorenwachter, bezochten we het 'Great Lakes Shipwreck museum'. Het is onwaarschijnlijk, maar in Lake Superior, en vooral het gebied ter hoogte van Whitefishpoint, zijn in de voorbije 4 eeuwen 6000 schepen gezonken, dat is gemiddeld meer dan 1 per maand! In het muzeum loopt een film over het gezonken schip 'The Edmund Fitzgerald', gezonken in 1975. De film toont hoe de originele klok van het schip wordt bovengehaald in aanwezigheid van familieleden van de verdronken scheepslui. De klok staat nu in het muzeum als aandenking aan de gestorven opvarenden.

Na keien rapen op het strand aan 'Whitefishpoint', sloten we de dag af met een lekkere maaltijd (verse zalm en 'whitefish') in een pub aan de 'Upper Tahquamenon Falls', en een biertje ter plaatse gebrouwen in de 'microbrewery'. De nacht brachten we deze keer door in 2 hotelkamers met zicht op 'Lake Superior'.

Eric ontmoet McCain

Vrijdagavond een telefoontje. Of Eric zaterdag naar het werk kon voor een voorbereiding van een bezoek van McCain, dat misschien zou doorgaan op dinsdag.
Dow Corning had eerder naar beide presidentskandidaten een uitnodiging gestuurd om met hen te kunnen praten over het belang van de investering in zonneënergie voor de Amerikaanse economie. McCain was de eerste om te reageren. Nu moet je weten dat Michigan een van de 'swingstates' is, waar er een nek-aan-nekrace is tussen beide presidentskandidaten, dus beiden besteden aan deze staat veel aandacht. Er zijn ook heel wat economische problemen in Michigan door de slabakkende auto-industrie (Detroit), er is dus nood aan het scheppen van nieuwe banen.
Dow Corning heeft in het laatste jaar een baanbrekende technologie ontwikkeld, van piloot naar industriële schaal gebracht, die toelaat zonnepanelen te produceren op een bijzonder efficiënte en snelle manier, wat resulteert in een lagere kost per Watt geproduceerde energie. Klanten zijn enthoesiast en grote contracten zijn momenteel in bespreking.
Zaterdag moest Eric dus naar het werk voor een screening door de FBI, voor de bespreking van het bezoekscenario, ... McCain zou de site van Freeland bezoeken. Die is opgestart in mei dit jaar, het is een onderzoeks- en ontwikkelingsfaciliteit, waar 25 onderzoekers werken die bijvoorbeeld via testen de veroudering van zonnepanelen simuleren onder invloed van diverse weersomstandigheden.
Maandag dan een heel circus ter voorbereiding van het bezoek: de hele site werd omgetoverd tot een Hollywoodstudio, met professionele belichting, die ervoor moest zorgen dat McCain er gezond en vitaal uitziet, de bestaande TL-lampen bleken immers niet flatterend genoeg...
Dinsdag, voor het bezoek, dat gepland was voor de namiddag, opnieuw de FBI, zwarte geblindeerde wagens, afgeborstelde mannen in zwart kostuum, rode das en donkere zonnebril, en een volledige 'sweep-out' van het gebouw, met drugshonden en al.
Om 15h is McCain dan gearriveerd met zijn privéjet, voor een bezoek van 1,5h: rondleiding in het gebouw en een gesprek van 20' achter gesloten deuren met Stephanie Burns (CEO), Eric en nog een derde executive (public relations, denk ik). Blijkbaar was McCain goed voorbereid en heeft hij heel wat vragen gesteld. Na het bezoek en het gesprek heeft McCain natuurlijk nog gespeecht. Omwille van het 'hot topic' van de dag, nl het '$700 miljard bailout plan', dat de banken moet redden en moet vermijden dat de Amerikaanse economie bevriest, ging de speech voor een groot deel daarover.
's Avonds haalde het bezoek aan Michigan en Dow Corning de plaatselijke en (inter)nationale TV (CNN). Gisteren was het bezoek voorpaginanieuws in de plaatselijke krant. http://www.mlive.com/saginawnews/news/index.ssf/2008/09/mccain_tours_dow_corning_solar.html
Dat een Belg aan een presidentskandidaat het belang van hernieuwbare energie mag komen uitleggen... We zijn fier op hem!

Koffie, koffie en koffie...

Deze week was weer bijzonder goed gevuld dank zij de activiteiten van de IWC (International Womensclub). Zondagmiddag was er een barbecue georganiseerd door de Franstalige poot van de IWC. Dit ging door in Plymouth park, waar picknickplaatsen kunnen worden afgehuurd. Je beschikt dan over een grote grill, een grote overdekte pergola, voorzien van stoelen en tafels. Iedereen brengt een schotel mee om te delen en vlees om te grillen. Er is een nieuw Frans gezin, de echtgenoot is de bakker van een nieuw hotel in 'downtown Midland' (van de 'Dolce'-groep). Zeer goed nieuws, want in het hotel kan je ook elke dag vers brood, croissants of gebak gaan kopen, en daar zaten we hier allemaal op te wachten. Hij vertelde ons dat Amerikaanse bloem zodanig gemanipuleerd is dat er veel minder gluten in zitten dan in Europese bloem. Hij heeft dan ook lang moeten zoeken om bloem van goede kwaliteit te vinden, momenteel mengt hij voor zijn multigranenbrood 4 verschillende bloemsoorten om tot een Europese kwaliteit-brood te komen.
Op dinsdag organiseerde een buurvrouw een CABI-koffie, dat is zoiets als een tupperware-avond, maar dan voor dameskledij, gemaakt door de Amerikaanse ontwerpster Carol Anderson. Vermits hier zogoed als geen boetieks zijn, alleen grote ketens met grote ongezellige winkels, is dit wel eens een welkom shopping-alternatief.
Woensdag dan was er 'Nederlands koffie', ik kan je verzekeren dat er serieus wat afgekletst is na 2 maanden elkaar niet gezien te hebben. Na afloop zijn Ann (ook een Vlaamse) en ik wat gaan uitwaaien, een stevige wandeling van een goed uur in Plymouth park en omgeving. En of dat goed deed...: frisse lucht, een mooi zonnetje, goed gezelschap en beweging! Die extra energieboost kon ik wel gebruiken want het werd een superdrukke avond met 2 info-sessies in 2 verschillende scholen, voetbal voor Evelien en erna vioolles voor Nathalie en Evelien. Eric was voor 2 dagen in Washington, dus was de drukste avond van de week voor mij alleen.
Donderdagvoormiddag was er dan de 'welcome coffee' van de IWC, een jaarlijkse gewoonte om de nieuwe leden te verwelkomen. Enfin, veel mensen gezien deze week, en vooral veel te veel koffie gedronken...
Ondertussen is Eric druk in de weer op het werk. Na een bijzonder gevulde week in Valencia waren er deze week een aantal avondvergaderingen (wel van thuis, netmeetings) en woensdag en donderdag moest hij alweer naar Washington. Vanmiddag gaan we samen een uurtje tennissen, kwestie van toch een beetje te ontladen.
Met de 'solar industry' die hij sedert een 7-tal maanden leidt, heeft hij wel een bijzonder interessante kluif om zich in vast te bijten. De prognoses voor de komende jaren voor de groei van hernieuwbare energie zijn spectaculair, en het komt er op neer om snel door te dringen in deze markt en een voordeel van 'first mover' op te bouwen, dus er is geen tijd te verliezen. Er staat zoveel te gebeuren de komende maanden, inclusief lobbywerk bij de politici, dat het moeilijk is voor Eric om niet in 'overdrive' te gaan. Ik probeer dan toch af en toe eens op de rem te gaan staan, kwestie dat hij zichzelf niet voorbijloopt en de man met de hamer niet tegenkomt ... Dat is mijn grote zorg: 'Al dit reizen en harde werk, vreet dit niet te veel aan de gezondheid?' Het tempo verlaagt niet, integendeel, het verhoogt nog steeds ...